Manuel Muíños Amoedo (Vilavella, 1966)

 

Manuel Muíños-La Gaceta de Salamanca

Relixioso.

Ordenado sacerdote en 1995, ten atendido varias parroquias da provincia de Salamanca. Preocupado por como na súa adolescencia a droga facía estragos na súa xeración formouse no tratamento das adiccións na Escuela Nacional de Proyecto Hombre e na Universidad Complutense. Creou Proyecto Hombre Salamanca en 2001 xunto á Fundación Alcándara da que é director xerente. Esta asociación é un referente en Salamanca no tratamento das adiccións. A súa finalidade é a rehabilitación pero tamén proporcionar recursos para unha reintegración na sociedade a través da Casa de Reinserción. En Redondela organiza xornadas de convivencia. En 2022 é nomeado Fillo Adoptivo de Salamanca pola súa entrega aos máis necesitados, especialmente ás persoas afectadas por adiccións.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

La Gaceta de Salamanca

El Español

El Norte de Castilla

 

Enrique García Candelas (1955)

 

Enrique García Candelas. Foto: C. Barajas-El Mundo

Banqueiro e empresario. Residiu durante a súa infancia en Redondela, onde segue a ter familia.

Director xeneral de banca comercial do Banco Santander, sendo considerado o número 3 da firma. No 2011 controlaba 3.000 oficinas e 16.000 profesionais, dos que dependían 120.000 millóns de euros en créditos e outros 100.000 en depósitos. A chegada de Ana Botín á presidencia supón a súa saída deste grupo bancario en 2015.

Pasa daquela ao negocio inmobiliario. En 2020 aparece como propietario dun hotel de catro estrelas alugado ao Grupo Barceló en Huelva. En 2021 figura con cargos executivos en dezanove sociedades repartidas por toda a xeografía española. No 2022 entra no consello de administración de Asisa, grupo de sanidade privada.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

El Mundo

El País

Huelvared. https://huelvared.com/2021/07/23/enrique-garcia-candelas-ex-directivo-del-santander-detras-del-negocio-de-la-joya/

El Economista. https://www.eleconomista.es/empresas-finanzas/noticias/11567885/01/22/Asisa-ficha-para-el-consejo-al-exSantander-Garcia-Candelas.html

Librebor https://librebor.me/borme/persona/garcia-candelas-enrique/

 

Carlos Alberto Antuña Soto

Carlos Antuña. Foto: Infomiño.com

 

Historiador local, de oficio Inspector de educación. Chegou á nosa vila destinado como mestre á Agrupación escolar de Redondela. Membro fundador do Seminario de Estudos Redondeláns (SEREN), do que é vicepresidente (2022). Esta asociación publica un boletín con artigos do patrimonio e historia do concello de Redondela de varios autores. Tamén promove actos culturais principalmente de aniversarios de datas históricas da nosa vila.

Ten publicado:

Ernesto Casto Padín Lorenzo. Un poeta redondelán. Carlos Antuña e Lola Míguez. Ed. Coordenadora de equipos de normalización lingüística dos centros educativos de Redondela.

O Concello de Redondela 1.931/1.939 (Estudio das actas dos plenos). Carlos A. Antuña Souto. Ateneo redondelán, 1996.

O galeguismo na provincia de Pontevedra (1930-1936). Carlos A. Antuña Souto. Ediciós do Castro, (2000).

Artigos.

A evolución do concepto Galicia. AUNIOS Nº13. Carlos Alberto Antuña Soto. 2008

Artigos publicados en SEREN:

Nº0. O Grupo Galeguista de Redondela (1931-1936). Carlos Alberto Antuña Soto. 2003.

Nº1. Cruces, cruceiros e petos de ánimas no Concello de Redondela. 2004. José Antonio Orge Quinteiro e Carlos Alberto Antuña Soto.

Nº1. Apuntamentos para o estudo do levantamento de 1846 en Redondela. Carlos Alberto Antuña Soto. 2004.

Nº2. Cruces, cruceiros e petos de ánimas no Concello de Redondela (2ª parte). 2005. José Antonio Orge Quinteiro e Carlos Alberto Antuña Soto.

Nº2. Unha pequena homenaxe ás lavandeiras de Redondela durante a guerra civil. 2005. Carlos Alberto Antuña Soto.

Nº4. Cruces, cruceiros e petos de ánimas no Concello de Redondela (3ª parte). 2007. José Antonio Orge Quinteiro e Carlos Alberto Antuña Soto.

Nº4. Os viadutos de Redondela: arquitectura, arte e estética. Carlos Alberto Antuña Soto e Javier Antuña Castro. 2007.

Nº5. Cruces, cruceiros e petos de ánimas no Concello de Redondela (4ª parte). 2008. José Antonio Orge Quinteiro e Carlos Alberto Antuña Soto.

Nº6. Unha sinxela homenaxe a Francisco Fernández del Riego. Carlos Alberto Antuña Soto. 2009-2012.

Nº8. Bases para o estudo do marco educativo na vila de Redondela e no municipio no século XX. Carlos Alberto Antuña Soto. 2018-2020.

Autor: Juan Migueles

Buenavenura Marcó del Pont (Calella (Barcelona), 1738 /Vigo, setembro de 1818)_Empresario

Retrato de Buenaventura Marcó del Pont. Publicado en Vigopedia

Buenaventura Marcó del Pont Bori, foi un dos empresarios cataláns que instalaron fábricas de salga Ría de Vigo, nova técnica de conservación do peixe que revolucionaría o mundo da pesca.

Estableceuse na cidade de Vigo en 1758 asociándose con outro catalán, Miguel Buch, para formar unha empresa que comercializaba as mercadorías das naves corsarias francesas. Pouco despois con Francisco Puig, tamén catalán, funda unha fábrica de salga no Areal. A principios dos 70 era xa un dos empresarios máis ricos de Vigo como o amosa o feito de que, en 1772, estando España en guerra con Portugal, subministrou diñeiro para a guarnición de Vigo, mantendo ás súas expensas 150 paisanos., que se alternaban nas gardas coa Infantería.

En 1779 foille concedida patente de corso, o que lle permitiu armar varios barcos que mantivo durante toda la guerra contra Inglaterra. En 1783 consegue que se habilite o porto de Vigo para o comercio de Indias. Neste ano, é propietario de dúas fábricas de sombreiros, dúas de augardente en Pontevedra, ademais de outras de salga. En 1792 indica ao Ministerio de Facenda a utilidade de fomentar o comercio de carnes de Buenos Aires, empregando a arxentinos e desprazando aos irlandeses que controlaban o mercado.

O 17 de xuño de 1793 é nomeado Primeiro xefe da Milicia Urbana de Vigo e, o 1 de outubro de 1795, Rexedor de Vigo. Volveu a subministrar diñeiro e víveres ao exército en Pontevedra e Vigo

Comisario de guerra, desde o 4 de abril de 1799. O seu servizo más importante foi o de evitar, a partir del 29 agosto 1800, o desembarco dunha escuadra inglesa. Pouco antes da súa morte foi alcalde de Vigo, ordenando en 1817 a reconstrución da Concatedral e costeando persoalmente a restauración do Cristo dos Navegantes.

Outros cargos que desempeñou serían: Rexedor Perpetuo de Vigo, Síndico Procurador Xeneral , Deputado do común de Vigo, Comandante de Milicias Urbanas de Santa Catalina de Lavadores y Síndico Procurador General del Convento de San Francisco (1776), Administrador e Subdirector Xeneral da Administración das Rendas da Provincia de Tui, Mordomo de Fábrica e Tesoureiro da Colexiata de Vigo e Comisario Honorario dos Reais Exércitos.

En Redondela foi propietario do Pazo Pousadouro, no que se conserva o brasón familiar na súa fachada. Tralo seu falecemento en 1834 sería posto en venda entre outros bens. (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2019/02/pazos.html )

Dos seus fillos destacar a Francisco Casimiro Marcó del Pont, derradeiro Gobernador de España en Chile, e a Juan José Marcó del Pont, Conselleiro de Estado do rei Fernando VII e Ministro de Facenda do pretendente Carlos V.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

El Pazo del Pousadouro en Redondela y la familia Marcó del Pont. Por Galiciabaixo.

(https://gazeta.gal/web/es/el-pazo-del-pousadouro-en-redondela-y-la-familia-marco-del-pont/ )

Redondeláns. Web de X. Docampo e C. Milleiro

Vigopedia. https://vigopedia.com/biografias-buenaventura-marco-del-pont-y-bori/

Pazos y torres. Inventario de la provincia de Pontevedra. Tomo I. Juan M. López-Chaves Meléndez / Grato E. Amor Moreno. Ed. Diputación de Pontevedra.

MCN Biografías. Autor A. Gil Novales https://www.mcnbiografias.com/app-bio/do/show?key=marco-del-pont-buenaventura

 

Lorenzo Docampo, Enrique (Vigo, 1892/Vigo, 1981)

 

Enrique Lorenzo. Publicada en Vigoempresa

Despois de estar emigrado en Arxentina (1911-1915), volveu a Vigo onde comeza a traballar no sector naval, co-fundando en 1919 unha empresa de caldeiraría, que sería o xerme das Factorías Vulcano. Esta empresa sería un referente en Vigo na construción naval durante os anos 60. Gabábase de coñecer o nome de todos os seus numerosos empregados. Creou unha cooperativa para proporcionar vivenda a moitos deles e patrocinou a un club de balonmán que chegou a disputar a primeira división. Ligado a esta empresa tamén posuía unha serraría na Estrada de Pazos, en Reboreda. Para outro dos seus negocios construíu un embarcadoiro en Trasmañó para a comercialización de grava. Outros dos seus negocios sería a conserveira “Conservas La Guía”, que abriu en 1958 en Meira (Moaña), e Aceros de Galicia y Sumna, de suministros metalúrxicos navais.

A nivel político foi presidente da Deputación de Pontevedra durante sete anos (1963-1970), logo de acceder por vez primeira a ela, como deputado, en 1960. Nese mesmo período foi Procurador nas Cortes como representante das deputacións provinciais.

Moi involucrado na vida social viguesa, sendo membro da xunta directiva da Cámara de Comercio de Vigo, conselleiro do Banco de Vigo, censor de cuentas de Tranvías Eléctricos de Vigo, presidente do Centro de Hijos de Vigo, directivo do Club de Campo de Vigo e presidente fundador do Real Aero Club de Vigo. Dentro das iniciativas deportivas do Aero Club destacan a construción do primeiro campo de golf da provincia e a creación do Rally Rías Baixas. Ademais era un gran afeccionado do Celta e tiña un palco en Balaídos.

Estaba casado con Maruja Feijoo Alfaya, filla de Ramón Feijoo e Genoveva Alfaya, neta de Fermín Alfaya Milijosa. Era propietaria do Pazo de Pousadouro, en Reboreda, e a finca Meu Lar, en Redondela. Residían na Praza de España en Vigo, nunha casa obra do arquitecto Gómez Román, e que actualmente (2022) está alugada pola Fundación Celta de Vigo. Empregaban Meu Lar como segunda residencia, mentres que, nos 50, encargaron a reforma do pazo ao mesmo arquitecto, pero tan só o empregaron para celebracións familiares.

En 1968 recibiu a Orde do Mérito Civil e unha rúa de Vigo leva o seu nome. Enrique falecería aos 89 anos, o 20 de novembro de 1981. Está enterrado no cemiterio de Pereiró, en Vigo. Factorías Vulcano inunciaría a súa liquidación en 2019.

Vulcano anos 30-Facebook RecuerdaVigo

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

Vigo Empresa. https://www.vigoempresa.com/enrique-lorenzo-docampomemoria-de-un-gran-vigues-y-hombre-singular/

Aportes Gonzalo Amoedo e Antonio Cobián

Wikipedia.

En Galiciana-Biblioteca Digital de Galicia. Xunta de Galicia: http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es=> El Pueblo Gallego, La Noche...

 

 

 

José Antonio Orge Quinteiro

José Antonio Orge terceiro pola esquerda. Faro de Vigo

 

 Historiador local. Membro fundador do Seminario de Estudos Redondeláns (SEREN), da que é presidente (2022). Esta asociación publica un boletín con artigos do patrimonio e historia do concello de Redondela de varios autores. Tamén promove actos culturais principalmente de aniversarios de datas históricas da nosa vila.

Ten publicado os libros:

Redondela a través do tempo. Jose Antonio Orge Quinteiro. Ed. Xunta de Galicia 2001. (Libro de fotografías)

Las Islas de San Simón: aproximación á súa historia. José Antonio Orge Quinteiro. Deputación de Pontevedra, 1995. ISBN 84-88363-26-5. 2002 (3 ed.) . ISBN 84-8457-117-3

As Illas de San Simón. Aproximación á súa historia. J. A. Orge Quinteiro e Carlos Alberto Antuña Soto. Ed. Xunta de Galicia. 1999.

Artigos:

El Lazareto marítimo de San Simón. José Antonio Orge Quinteiro. El Museo de Pontevedra. ISSN 0210-7791, Nº45. 1991, páxs. 477-518.

Redondela en la historia: La Batalla de Rande. J. A. Orge Quinteiro. Pontevedra. Revista de Estudios Provinciais. Deputación Provincial de Pontevedra. Nº 8-9 (1992).

Rivalidad entre los ayuntamientos de Pontevedra y Vigo por la ubicación de un establecimiento cuarentenario: el lazareto de San Simón. José A. Orge Quinteiro. Galicia en Madrid. Revista de letras y artes galaico-hispánicas. Nº 45 (1993).

Os miliarios romanos de Redondela: apuntamentos para unha historia de Redondela. José Antonio Orge Quinteiro. El Museo de Pontevedra. ISSN 0210-7791, Nº55. 2001, páxs. 19-26.

Las batallas de Puentesampaio. José Antonio Orge Quinteiro. Historia de las Rías. (2 Vol.). Ed. Faro de Vigo.

San Simón, un archipiélago cargado de historia. José Antonio Orge Quinteiro. Historia de las Rías. (2 Vol.). Ed. Faro de Vigo.

O Cristo dos Navegantes. José Antonio Orge Quinteiro.

Os miliarios romanos de Redondela. Jose Antonio Orge Quinteiro. Internovas. Historias de Redondela (Páxina web desaparecida).

Artigos publicados en SEREN:

Nº 0. A batalla de Rande. Guerra de Sucesión española. J.A. Orge Quinteiro. 2003.

Nº1. O Cristo dos Navegantes. José Antonio Orge Quinteiro. 2004

Nº1. Cruces, cruceiros e petos de ánimas no Concello de Redondela. 2004. José Antonio Orge Quinteiro e Carlos Alberto Antuña Soto.

Nº2. Cruces, cruceiros e petos de ánimas no Concello de Redondela (2ª parte). 2005. José Antonio Orge Quinteiro e Carlos Alberto Antuña Soto.

Nº3. Os Eidos: A vila dos mortos. José Antonio Orge Quinteiro.

Nº4. Cruces, cruceiros e petos de ánimas no Concello de Redondela (3ª parte). 2007. José Antonio Orge Quinteiro e Carlos Alberto Antuña Soto.

Nº5. Cruces, cruceiros e petos de ánimas no Concello de Redondela (4ª parte). 2008. José Antonio Orge Quinteiro e Carlos Alberto Antuña Soto.

Nº5. Os miliarios romanos de Redondela: apuntamentos para unha historia de Redondela. José Antonio Orge Quinteiro. 2008.

Nº6. Redondela na historia: don José Sarmiento de Valladares, Vicerrei de Nova España. José Antonio Orge Quinteiro. 2009-2012.

Nº7. A picota ou rolo da vila de Redondela: Apuntamentos para unha historia de Redondela.

José Antonio Orge Quinteiro. 2013-2017.

Nº7. Os símbolos do Concello de Redondela. José Antonio Orge Quinteiro. 2013-2017.

Nº7 Achegamento aos inicios do fútbol en Redondela. Dolores Míguez Montes e José Antonio Orge Quinteiro. 2013-2017.

Nº8. Os leguarios e vítores redondeláns: xalonamentos na camiñería galega do século XVIII. José Antonio Orge Quinteiro. 2018-2020.

Autor: Juan Migueles

 

Ángel Filgueira (Redondela, 1992)

Ángel Filgueira. Foto publicada en Vinte

Director de cine. En 2018 presenta o seu primeiro traballo “Sevilla y gomorra”, unha ollada documental a unha noite de esmorga dun grupo de amigos na cidade andaluza. En 2022 presenta a primeira longametraxe “Cuando toco un animal”, película intimista sobre as novas sexualidades e forma de relacionarse da chamada “xeración millenial”.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

Radio Redondela

Vinte. https://vinte.praza.gal/artigo/entendo-o-cinema-como-un-traballo-fisico-manual