Mostrando entradas con la etiqueta Persoeiro S. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Persoeiro S. Mostrar todas las entradas

miércoles, 10 de mayo de 2023

Antonio Soto López (Redondela)

 

Antonio Soto López. El Pueblo Gallego 1965.

Licenciado en xornalismo en Madrid. Traballou para o Grupo Zeta, no que exerceu como director da súa axencia de noticias. Fundou a axencia de noticias OTR.

Afeccionado á investigación da historia redondelá, en 1976 figuraba como vocal do Centro de Estudios Redondelanos. Publicou:

Boletín de estudios del seminario Fontán-Sarmiento de hagiografía, toponimia y honomástica de Galicia. Nº 1 (1980): Toponimia urbana de Redondela / Antonio Soto López

Gallaecia. Publicación del Departamento de Prehistoria y Arqueología de la USC. Nº 9-10 (1987): As lendas mouras na bisbarra de Redondela. Antonio Soto López

Tamén é afeccionado ao deporte, sendo secretario da primeira xunta directiva da S. A. R.

En 1997, foi homenaxeado durante as Festas do Choco, como “Redondelán distinguido”.


Autor: Juan Migueles


BIBLIOGRAFÍA

Faro de Vigo

La Voz de Galicia

El Pueblo Gallego

Fundación Dialnet

Frontera España-Portugal: documentación lingüística y bibliográfica (FRONTESPO).

El Correo Gallego. https://www.elcorreogallego.es/hemeroteca/redondela-galicia-KMCG1174284

lunes, 8 de mayo de 2023

Jacinto Sarmiento de Valladares y Zamudio (Saxamonde (Redondela) ¿? /Madrid, 1727)

 

Fillo de Juan Antonio Sarmiento de Valladares (de Zamudio) (Saxamonde-Redondela)

e de Constanza Luisa Sarmiento de Valladares (Vigo).

Señor de San Román de Saxamonde. O 19-3-1665 nomeado I Conde de San Román. O 29 de decembro de 1692 iniciáronse as Probas para ser Oficial do Santo Oficio da Inquisición. En 1705 nomeado Ministro do Consejo de Italia, organismo que atendía os asuntos italianos para a monarquía española dos Austrias, cargo no que se mantivo ata a disolución de dito organismo en 1719. Era dono da Casa da Torre en Redondela, polo que no s. XVII era coñecida como Casa do Conde de San Román. Casado con María Sarmiento Sotomayor.


Autor: Juan Migueles



BIBLIOGRAFÍA

Familiares y Oficiales del Santo Oficio de la Inquisición y sus Genealogías. Amado Ricón Viruleg. Grandes Fiestas de la Coca. Redondela 1968. Comisión de fiestas de la Coca.

www.senado.es

wikipedia-Condado de San Román

Faro de Vigo: El pazo de San Román volverá a salir a subasta a menor precio al ...

www.farodevigo.es/portada-pontevedra/2013/03/...san-roman.../770968.html

La Cueva de Zaratustra. Taller de J. A. Durán (ED) www.tallerediciones.com Varios artigos.

 

 

jueves, 4 de junio de 2020

Música Clásica. Historia da Música de Redondela.

A principios do S. XX a posibilidade de ter unha formación musical, como a universitaria, tan só estaba ao alcance das familias acomodadas. En 1917 nos exames de ensino libre da Escola de Música da Sociedade Económica de Amigos do País, incorporada ao Conservatorio Nacional aprobaron con sobresaínte 1º e 2º curso de piano, as señoritas Isabel Míguez e Carmen Contreras, de Redondela.
Ademais da referencia fundamental que foi en Redondela Reveriano Soutullo outros músicos destacados serían:

Marcos Sotomayor
Pianista, foi un gran promotor da música na nosa vila. Unha mostra disto e que dirixiu a Rondalla Armonía e animaba co seu piano os bailes e os entreactos das funcións teatrais na nosa vila a principios do s. XX.

Jesús Padín Lorenzo
         Aparece nun censo de actividades de 1910 como mestre de música.

Manuel Soto
         A única noticia que atopo é cando en xuño de 1925 na Sociedade Agraria do Viso ofrece un festival o seu grupo de teatro, actuando o seu paisano, Manuel Soto, violinista procedente do conservatorio D'andrea, de Buenos Aires, que foi acompañado ao piano polo profesor de música do Colegio de P. P. Jesuítas, de Vigo, José Iglesias.

Virgilio González
         En 1948 participa como acordeonista nun concurso organizado pola Radio Pontevedra, interpretando o pasodobre “Puenteareas” e o intermedio “La leyenda del beso”. Noutra noticia de 1962, aparece como pianista acompañando na igrexa de Vilavella a un afinado coro nos exercicios relixiosos do “Mes de María”.

Na actualidade, en Redondela contamos con tres prestixiosos pianistas:

Alejo Amoedo (piano) (Redondela, 1966)
Estudou nos conservatorios de Pontevedra, Santiago y Vigo, acadando altas cualificacións nas carreiras de piano, solfexo, repentización, acompañamento e música de cámara. Baixo a dirección de Miguel Zanetti (catedrático da escola superior de canto de Madrid) especializouse no acompañamento vocal.
Alejo Amoedo galiciantunes.com
Foi profesor titular no conservatorio de Porriño, impartiu clases no colexio H. Quiroga da mesma localidade e exerceu de pianista acompañante nos conservatorios estatales profesionais de Pontevedra e Vigo, onde desempeñou respectivamente os cargos de secretario académico e vice-director.
Foi becado pola Xunta de Galicia como pianista no “1º programa de práctica orquestal”, convocada polo Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais.
Foi galardoado co “Premio Círculo 2004” na modalidade de música concedido polo Circulo Recreativo y Cultural de Porriño.
Como dúo de pianos xunto a Carlos Pérez acadou: primeira medalla “finalistas” no Concours Musical de France na disciplina de piano a catro mans celebrada en Girona e posteriormente o segundo premio na final celebrada en París; Diploma de honra no Torneo Internacionale di Musica en Zaragoza.
Actualmente exerce como pianista acompañante no Conservatorio Superior de Música de Vigo, sendo xefe de departamento de piano acompañante, e na Escola Superior de Música e das Artes do Espectáculo de Porto (Portugal) na aula do tubista Eduardo Nogueroles.
Entre os seus traballos discográficos máis recentes destacan o triplo C.D. Antoloxía de Compositores Galegos gravado co clarinetista Asterio Leiva; os realizados xunto ao trompetista Rubén Simeó titulados Virtuosismo Barroco e Fantasy Trumpet e o máis recente acompañando á mezzosoprano Iria Cuevas, titulado Mélodies.
A todo isto habería que engadir a súa faceta de estudoso e coleccionista de partituras, libros e fotos de músicos galegos.

Alberto Vilas
Alberto Vilas. Foto: Facebook
          Alberto Vilas formouse como pianista no Conservatorio de Vigo. Comezou a súa andaina en grupos de rock de Redondela. É un dos membros máis antigos do cuarteto de tango Tangata. co que gravou varios discos. Tamén publicaría “Escenas Latinas” (2001) co tubista Eduardo Nogueroles.
          Adentrouse no Jazz da man do pianista Manuel Gutiérrez para continuar logo formándose no Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra con Paco Charlín e Abe Rábade. Logo sería becado para estudiar no Workshop “Tavira en Jazz“ no Algarve Portugués. Recibiu formación de músicos como: Perico Sambeat, Miguel Zenón, Jaleel Shaw, Marcus Strickland, Donald Edwards, Walter Smith III, Jonh O¨Gallagher, Alán Ferver, Russ Lossing, Aruán Ortiz,Jonathan Kreisberg, Ambrose Akinmushire, Jonathan Blake, Brannen Temple, Jesús Santandreu, Carlos Barreto, Filipe Melo, Joao Moreira, Mike Moreno, E.J.Strickland, Josh Ginsburg, Lage Lung, Demian Cabaud, Guim G. Balasch, Pablo Martín, Arturo Serra, Logan Richardson, Sam Harris, Tommy Crane, Greg Ruggiero,Taylor Eigsty e Joe Sanders entre outros.
         Compartiu escenario con músicos da talla de Bobby Martínez, Marc Ayza, Nuno Ferreira, Ramón Cardo, Carlos Martín ou Chris Kase e participou no Canjazz 2010 xunto a Marc Ayza, Vicente Macián, Virxilio da Silva e Juyma Estevez.
         Na cuarta edición do Nigrán Jazz presentou os seus propios temas con Alberto Vilas Quinteto. Con esta formación percorreu practicamente todos os grandes festivais de Jazz da Galiza.
Na actualidade é profesor de piano e pianista acompañante do departamento de Canto, Violonchelo, Contrabaixo, Banda e Orquestra no Conservatorio Profesional de Música “Manuel Quiroga“ de Pontevedra logo de ter exercido o seu labor profesional como docente nos Conservatorios de Lugo e no Superior de Vigo.
Finalista en varias ocasións do premio Martín Códax e gañador no 2017 polo seu traballo "Universo Lem".
No 2019 presenta un novo proxecto, Circus, compartindo escenario con Noli Torres (batería) e José Manuel Díaz (contrabaixo).
Tamén compuxo e interpretou a música de varios documentais ademais de participar en numerosos proxectos como o cd “Alegría“ de Sergio Tannus, “Deserto de centos“ de Sonia Lebedinsky, “Cantos da Ialma“ de Xulio Lorenzo, “Chapeu” de Tatán ou Maa Fumaça.

Noemí Salomón (Redondela, 1990)
Noemí Salomón Facebook
         Profesora de piano e repertorista na Sociedade Musical e o Conservatorio de Guimaräes e na Escola Profissiona de Música, de Viana do Castelo. Pianista co grado superior de interpretación Musical-Piano do Conservatorio Superior de música de Vigo e Máster en Interpretación musical da Universidade Alfonso X el Sabio de Madrid. Completou a súa formación con Josep Colom- titular da Cátedra dos Cursos U. I. de Música en Compostela-, Albert Atenelle, Paul Badura Skoda o Boris Berman e asistiu aos Cursos de la Sommer Akademie, do Conservatorio del Mozarteum Salzburg e aos de Clavicologne Int. Piano Festival, de Alemania, con Pavel Gililov, Siegfried Mauser, Andreas Fröhlinch, Yuri Demidenko, Arkadi Zenziper o Jacques Rouvier.
          Foi pianista acompañante de canto na Fundación Ana María Iriarte, participou no Concurso Internacional María Herrero (Granada) e Spanish Composers-CIPCE (Madrid 2015).
Ten actuado fóra das nosas fronteiras en países como Alemania ou Austria.
En 2016, acadou a Mención de Honra dos Premios Excelencia Musical Mans Futuro, o que lle permitiu a gravación do rexistro adicado a obras de Beethoven e Ravel.
No 2019 gravou xunto á soprano Anais Fernández un tripla CD para piano e voz homenaxe ao compositor Fernández Vide.


Conservatorios e Escolas de Música
 
Conservatorio Victor Ureña / Escola de Música de Redondela
A inauguración na casa do antigo Concello do Conservatorio Municipal de Redondela, nos anos 90, permitiu que se impartiran os estudos musicais (principiante e medio) na nosa vila. No 2004 trasladouse á Avenida de Santa Mariña. Recibe o nome de Víctor Ureña na honra de quen fora director da Banda de Música de Redondela na década dos 50 e que, xa nos 90, colaborou con esta institución. Recentemente creouse como alternativa aos estudos do conservatorio a Escola de Música de Redondela.

Orquestra de Saxos de Redondela
Nace en 1996 da man de Elisa Arias Trigo, mestra do Conservatorio de Redondela. Agrupa a mozos e mozas entre os 8 e 27 anos.
Discografía:
Sempre Crescendo (1996)
Re-swing-dondela (2001)
En Sax-Simón (2012)
Camiña don Saxo (2015)
Redondela (2017)
A Orquestra de Saxos de Redondela nos seus inicios. Foto cedida por Pablo Álvarez.

Escola de Música de Chapela
Fundada o 7 de setembro de 1991 por Alejandro Bastos Fernández, dentro da Asociación Cultural e Social de Chapela. Da súa actividade xurdiron a Banda de Música de Chapela e varios grupos de música e baile tradicional.


EMMBA (Escuela de Música Moderna & Bellas Artes)
Escola de música privada que abriu as súas portas en Redondela en 2017.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA
Aportes Fernando Casas, Alejo Amoedo
En Galiciana-Biblioteca Digital de Galicia. Xunta de Galicia: http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es => Ciudad, El Pueblo Gallego, Gaceta de Galicia
El Correo Gallego
Faro de Vigo

Máis información:




viernes, 22 de mayo de 2020

Os inicios musicais en Redondela. Os trobadores.

Escultura aos trobadores na Illa San Simón. Foto: Juan Migueles

Para comezar a falar de música en ou de Redondela debemos remontarnos aos trobadores:


Mendiño
Nos cancioneiros portugueses pode aparecer coma Mendiño, Mendinho ou Meendinho. Del non se coñece ningún dato e tan só se conserva unha única cantiga de amigo que é considerada unha das máis importantes da literatura trobadoresca galego-portuguesa. A cantiga fala da Illa de San Simón, polo que o consideramos un persoeiro de Redondela a pesares de que se descoñeza o seu lugar de nacemento. Adicóuselle o Día das Letra Galegas de 1998, compartindo este galardón con Martín Codax e Johan de Cangas. Por este motivo na illa de San Simón erixiuse unha estatua que lembra aos tres trobadores. Unha rúa e un instituto de Redondela tamén reciben o nome de Mendiño.

Sedia-mi eu na ermida de San Simion
e cercaram-mi as ondas, que grandes son ;
¡eu atendendo o meu amigo,
eu atendendo o meu amigo,

Estando na ermida, ante o altar,
(e) cercaron-mi as ondas grandes do mar ;
¡eu atendendo o meu amigo,
eu atendendo o meu amigo !

E cercaron-mi as ondas, que grandes son ;
non ei (i) barqueiro nen remador ;
¡eu atendendo o meu amigo,
eu atendendo o meu amigo !

E cercaron-mi as ondas grandes do mar ;
non ei (i) barqueiro, nen sei sei remar ;
¡eu atendendo o meu amigo,
eu atendendo o meu amigo !

Non ei (i) barqueiro nen remador ;
morrerei, fremosa, no mar maior ;
¡eu atendendo o meu amigo,
eu atendendo o meu amigo !

Non ei (i) barqueiro, nen sei remar ;
morrerei fremosa no alto mar  ;
¡eu atendendo o meu amigo,
eu atendendo o meu amigo !
Cancioneiro da Vaticana : 438 e Cancioneiro da Biblioteca Nacional : 568.

Airas Nunes (S. XIII)
Semella que este trobador foi un clérigo veciño de Santiago do que se conservan 16 composicións. Nunha destas cantigas narrou como Redondela era asaltada por soldados dos Churruchaos:

O meu senhor obispo na Redondela hũu dia
de noite com gram medo de desonrra fogia;
eu hyndo-m'aguysando por hyr com el mha via
achey hũa campanha assas brava e crua,
que me decerom logo de cima da mha ruiva
azemela, et ca m'alevarom-na por sua

E desque eu naçi'a nunca entrara em lide,
pero que já fora cabo Valedolide
escoltar doas muytas que fezerom en Molide
e ali me lançarom a mi a falcatrua
a mais escudeiros, gage o Churruchão,
et taaes sergentos, cá nom gente de rua

Ali me desbulharom do tabardo e dos panos
et nõ houverõ vergonha dos mis cabelos canos
nem me derom por ende grãs nem abanos
leixaron-me qual fuy nado no meyo de la ria,
et huũ donato tinhoso que a de par estava
chamav'a minha nana velha fududadia.
(nº 468 do Cancioneiro da Vaticana)

Johan Soarez Somesso
        No 2013 o investigador Henrique Monteagudo chega á conclusión de que este trobador era natural de Chapela. Considéranse da súa autoría vinte e cinco cantigas do Cancioneiro da Biblioteca Nacional (Colocci Brancuti). Cod. 10991. Reprodução facsimilada. Lisboa: Biblioteca Nacional / Imprenta Nacional – Casa da Moeda, 1982. Sendo unha delas de escarnio e as vinte e catro restantes de amor.

         En época máis recente os referentes musicais en Redondela serán Casto Sampedro Folgar e Reveriano Soutullo Otero.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA
Cantigas D'escarnho e de Mal Dizer. Manuel Rodrigues Lapa. Ed. Galaxia, 1970.
A personalidade histórica do trobador Johan Soayrez Somesso. Henrique Monteagudo. Instituto da Lingua Galega - Universidade de Santiago de Compostela, 2013.
Faro de Vigo
Wikipedia

viernes, 17 de abril de 2020

Manuel Santos Rivas. Un barman internacional.



En 1941. Foto ver bibliografía
       Houbo un tempo en que un barman podía chegar a ter certo prestixio grazas aos cócteles que preparaba. Un redondelán que amosou as súas dotes por varios países foi Manuel Santos Rivas.
Nado o 30 de abril de 1900, emigrou moi novo a Brasil e con tan só 16 anos iniciouse no oficio no “América”, en Río de Janeiro. Non lle foron mal as cousas e pouco despois inaugurou o bar do hotel Gloria. Tamén nesta cidade traballou no “Jockey Club do Gavea” e no “Copacabana Palace”. Marchou logo a Argentina invitado por Francisco Novoa, daquela embaixador arxentino en Brasil. En Buenos Aires traballou en “Richmond Florida” e “36Billares”. Fai de novo as maletas e pasa a Uruguay, exercendo como barman no “Savoy” de Montevideo e no “Brunswick” de Punta del Este.
 Con Fernanda Mistral en Viejo Retiro en 1964. Foto: Ver bibliografía
Regresa a España e en Madrid gaña un torneo en 1927. Grazas aos seus coñecementos do portugués publica un libro de cócteles en Lisboa onde inaugura o “English Store” e o “York Bar”. Volta a Argentina en 1931, pasando por “Scherrer”, “Alhambra” (1941), “Confitería París” (1943/54), “Augustus” (1958) e “Viejo Retiro” (1964-65). Nos veráns rexentaba o seu propio negocio, o “Hotel Rivas”, en Mar del Sur, provincia de Buenos Aires, cando menos entre 1953 e 1969. En 1972 foi nomeado Fundador vitalicio de A. M. B. A. (Asociación Mutual de Barmans y Afines), da que formara parte da directiva durante máis de vinte e cinco anos, sendo presidente entre 1948 e 1950. Nunca abandonaría aquel país onde falecería en 1992.

Algúns dos cócteles que lle deron fama serían:

Ganador del Premio Domecq del concurso de cócteles A.M.B.A de 1959.
2 copitas de coñac Domecq
1 cucharada de postre de azúcar impalpable
1 cucharada de sopa de crema de leche
1 yema de huevo
Batido, copa cóctel espolvoreado con canela

Ganador del Premio Smirnoff del concurso de cócteles A.M.B.A de 1960.
Capa Rosa”
½ Vodka Smirnoff
¼ Triple Sec
¼ Jugo de pomelo rosado
4 golpes de jarabe de azúcar
Batido, copa flauta con vino rosado en la superficie.

Media Luna” (Primer premio Madrid 1927)
30gr. Kirsch
50 gr. Jeréz
3 golpes de Cherry Brandy
2 golpes de granadina
Batido, copa cóctel

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA
elbarmanclasicoargentino.blogspot.com

jueves, 16 de abril de 2020

Persoeiro do ano

 

Casto Sampedro. Foto: Museo de Pontevedra

 

            No 2012 o Concello decide nomear ao Persoeiro do ano, celebración que consistirá nunha serie de actos, que comprenden dende exposicións, publicación de biografías e, as veces, darlle o nome do galardoado a unha rúa. Os homenaxeados foron:


2012 Casto Sampedro y Folgar. Investigador e impulsor da arqueoloxía, historia e etnografía na nosa provincia. Fundador da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra e do Museo de Pontevedra. (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2020/04/sampedro-folgar-casto-antonio-redondela.html )


2013 Alejandro Otero Fernández. Destacado Xinecólogo e Político. (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2020/04/otero-fernandez-alejandro-redondela-14.html )


2014 Rita Otero Fernández. Destácase a súa caridade cos máis necesitados na época da posguerra. Irmá do anterior e esposa do empresario José Regojo.


2015 Telmo Bernárdez Santomé. Médico. Político agrarista, chegaría a ser xefe provincial de Izquierda Republicana durante a II República. Fusilado o 11 de novembro de 1936. (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2020/03/bernardez-santome-telmo-redondela-10-04.html )


2017 Paulina Sánchez. Mestra organizadora de funcións de teatro e de numerosas actividades.


 
Sánchez Otero, Paulina Foto publicada no Faro de Vigo


            Os trocos de goberno municipal atrasou a celebración deste galardón tres anos e a pandemia do Covid-19 un ano máis. Trócase o nome por “Ano de...”.


2020-2021 As mulleres de San Simón. Homenaxe ás mulleres que formaron unha rede solidaria de axuda aos presos do réxime franquista na illa de San Simón, entre os anos 1936 e 1945.


Autor: Juan Migueles

 

 
 
 

martes, 14 de abril de 2020

1702. A Batalla de Rande

       
Cando Carlos II, derradeiro Rei da casa de Austria, morre sen descendencia deixa o trono a Felipe de Borbón neto do Rei de Francia. As potencias europeas (Inglaterra, Holanda e Austria) queren evitar que Francia aumente o seu poder. Teñamos en conta que daquela España dominaba o Milanesado, Sicilia, o Reino de Nápoles e gran parte dos territorios americanos; continente co que tiña o monopolio comercial. Isto levoulles a apoiar ao arquiduque Carlos de Austria desencadeando a Guerra de Sucesión.
The Battle of Vigo Bay, 12 October 1702. Royal Museums Greenwich
        A Flota de Indias viña tódolos anos cargada con metais preciosos e todo tipo de mercadorías como madeiras, peles...; procedentes de América. En xuño de 1702, 18 galeóns baixo o mando de Manuel Velasco Tejada saen da Habana escoltados polo almirante Chateau-Renault con 24 navíos e fragatas franceses. O seu destino obrigatorio era Cádiz pero chegan noticias de que a frota anglo-holandesa está atacando a súa costa e deciden refuxiarse na Ría de Vigo. Un dos condicionantes desta decisión puido ser que nun dos galeóns volvía a España o antigo vicerrei de Nueva España, o redondelán José Sarmiento y Valladares, Conde de Moctezuma y Tula.

José Sarmiento de Valladares
            Esta decisión non foi do agrado do Duque de Barbazón, Gobernador e Capitán Xeneral de Galicia, porque as tropas coas que el contaba eran poucas e ademais os fortes do Estreito de Rande (un en Rande e outro en Corbeiro) atopábanse en estado ruinoso.
Unha vez estiveron os barcos na Enseada de San Simón, armouse os fortes con canóns dos barcos e cerrouse o estreito cunha cadea de estacas. Todo estaba disposto para recibir a frota anglo-holandesa composta por 140 barcos, si ben só uns 50 eran buques de guerra. Ao fronte da frota holandesa estaba o Almirante Van der Goes e da ingresa o Almirante George Rook, Duque de Ormond.
Castelo de Rande. Ilustración  Serafin Avendaño
       Entre o serán do día 23 e a noite do 24 de outubro de 1702 tivo lugar a Batalla de Rande. O inimigo avanzou pola ría pegado á península do Morrazo para evitar os disparos dos canóns de Vigo. ao atopar o paso cortado no estreito o Duque de Ormond con 14.000 homes desembarcou para destruír o forte de Rande. Unha vez conseguido o obxectivo, os barcos puideron entrar na enseada de San Simón disparando contra o forte de Corbeiro e rompendo a cadea de estacas. Cando todo estivo perdido os almirantes españois e franceses ordenaron afundir os barcos que seguían a flote para evitar que caeran en mans inimigas. Na batalla morreron uns 800 ingleses e holandeses por cerca dos 2.000 españois e franceses.
        Ao día seguinte os inimigos enviaron buzos a recuperar todo o posible, ao mesmo tempo que unha brigada holandesa saqueaba Redondela, profanando igrexas e destruíndo o convento franciscano de San Simón.
1870 Imaxe da expedición de busca dos galeóns da Batalla de Rande, de Hipólito Magen. Foto: Meirande
         Unha semana despois os inimigos abandonan a ría, quedando a escuadra inglesa de Shovel, que chegara o día 27. Despois de acumular provisións asaltando granxas e hortas, derriban os fortes do estreito, intercambian prisioneiros e reparan os barcos apresados. Cando marchan cara a Inglaterra un destes galeóns afúndese ao pouco de saír, cerca das illas Cíes.
        O botín que acadaron era moi inferior ao cargamento que levaban os barcos. A dúbida que quedou trala batalla foi ¿antes do ataque a Flota de Indias tivo tempo de desembarcar as súas mercadorías ou seguen no fondo da ría? Aquí comeza a lenda do Tesouro de Rande.
1955 Extracción dunha caderna Foto "Historia de las Rías"
          Aos poucos anos comezarían as exploracións na busca destas riquezas. Xa se ten constancia dun intento en 1717. Despois de varias iniciativas en 1870 Hipólito Magen atopou 44 kg. de prata, ademais de canóns, instrumentos de navegación, áncoras... Este feito disparou o número de cazadores de tesouros que visitaron a Ría, quedándonos para sempre a dúbida de si declararon todo o que atoparon. Tamén disparou a imaxinación de Julio Verne que conta como o Capitán Nemo e os seus homes recuperan o Tesouro de Rande no seu libro 20.000 leguas de viaxe submarino.
A situación cambiaría nos anos 80 cando as competencias para autorizar a exploración foron cedidas ó goberno autonómico que denegou as concesións e denunciou a varias expedicións estranxeiras que operaban ilegalmente. Máis recentemente, no 2007, investigadores da Xunta atoparon os restos de varios galeóns e se estuda a viabilidade da súa extracción co fin de crear un museo da Batalla de Rande.
Como curiosidade engadir que en Inglaterra foi coñecida como a Batalla de Vigo, polo que hoxe en día no rueiro de Londres podemos atoparnos coa rúa Vigo Street.
Robert Sténuit, sacando cañones en Rande  en 1957.  Journal Tintin 1960-ABC
Trala apertura do Meirande, centro de interpretación da Batalla de Rande, no 2014 comeza a celebrarse nas súas inmediacións a festa da conmemoración da batalla con recreacións teatrais daquel feito histórico.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA.
Rande 1702: Arde o mar. Coordinador: Alejandro de Arce. Museo do mar de Galicia., 2002
Historia de las Rías. (2 Volúmenes) J. A. Orge. Ed. Faro de Vigo.
Seren Nº 0. A Batalla de Rande. Guerra de Sucesión española. J. A. Orge.
Tercer centenario de la Batalla de Rande. Fréderic Nabbe Degenkolbe
De Rande a la Guerra Fría. Eduardo Rolland, La Voz de Galicia.
Isaac Newton e o tesouro de Vigo. Eduardo Rolland, Gciencia.
Recuperar o no recuperar los galeones de Rande ¿Es esta la cuestión? Javier Luaces Anca, 2002.
A Batalla de Rande
La Trampa de Vigo. Carlo di Risio. (publicado na revista Defensa nº 109, maio 1978
La Guerra de Sucesión en Galicia (1702-1712). La Batalla de Rande. Manuel Tourón Yebra. Licenciado en Historia. Publicado na Revista de Historia Militar, 1986
A Batalla de Rande. Xoán Bernárdez Villar.

A Batalla de Rande por Avila y la Cueva. Citado por José María Ávarez Blázquez en La ciudad y los días. calendario Histórico de Vigo. Ediciones Monterrey, Vigo, 1960. pp. 445-447

Galiciana- http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es => Vida Gallega, Estampa, El Eco de Galicia, El Correo Español

Faro de Vigo, La Voz de Galicia, La Vanguardia, ABC, Vigoalminuto.com

domingo, 12 de abril de 2020

Soutullo Otero, Reveriano (Ponteareas 11-7-1880 / Madrid 28-10-1932) Músico

Foto: Vida Gallega
Se ben os seus pais vivían en Redondela, naceu casualmente en Ponteareas onde a súa nai estaba visitando aos seus sogros. aos 14 anos xa dirixía o Orfeón de Tui e con 15 era músico no Rexemento de Murcia destinado en Vigo. Logo trasladaríase a Madrid onde se destacou como estudante no Real Conservatorio de Música. Isto valeulle unha beca do Concello de Vigo para perfeccionar os seus estudios en Italia, Francia e Alemaña, converténdose nun prestixioso compositor de zarzuelas, pasodobres... Moitas das súas obras firmounas xunto a Juan Vert, sendo o seu maior éxito a zarzuela “La del Soto del Parral”.

Foto: Vida Gallega
Autor: Juan Migueles
BIBLIOGRAFÍA
Unidade didáctica. Personas que dan nome as rúas e prazas de Redondela. Xosé Manuel Moreira Docampo. (Inédito. Fondos da Biblioteca de Redondela)

Somoza, Manuel (O Viso) Humorista.


          Alcanzou gran popularidade en 1986 ao chegar á final dun concurso de chistes da TVG chamado O Mellor. Dende entón ten gravado varios casetes sen deixar de actuar por toda Galicia, pero tamén en cidades como Barcelona, Buenos Aires ou Lisboa. No 2011 cumpriu as súas vodas de prata como humorista.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA
Faro de Vigo, Atlántico, La Voz de Galicia

Sotelino Táboas, Antonio (O Viso) Emigrante

Voda. Foto: Vida Gallega
         Rico comerciante de Río de Janeiro, que nunca se esqueceu da súa parroquia natal. No Viso casou en 1928 con Josefina Táboas López e alí construíu unha fastuosa mansión. Colaborador asiduo das festas parroquiais, tamén prestou a súa axuda á Sociedade Agraria do Viso e sufragou o remate das obras do palco da música. Tamén colaborou no proxecto da construción dun hospital en Redondela, que finalmente daría lugar á construción do Grupo Escolar José Figueroa.

Inauguración da casa no Viso. Fotos: Vida Gallega
Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA
En Galiciana-Biblioteca Digital de Galicia. Xunta de Galicia: http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es => Vida Gallega, El Noticiero de Vigo, El Pueblo Gallego, El Correo de Galicia


Constantino Sequeiros Da Riba (O Viso) Emigrante

Foto:Vida Gallega, 1910.
            Emigrou a Río de Janeiro (daquela capital de Brasil) onde acadou unha posición acomodada como comerciante a principios do século XX. Eloxiado na prensa da época polo seu labor naquel país como presidente da Cruz Vermella en Brasil e na directiva de varias sociedades de Río de Janeiro como o Casino Español ou o Centro Gallego, dos que tamén foi presidente. Coa súa esposa tomou parte activa en iniciativas como a subscrición en beneficio das familias dos reservistas e dos mortos na guerra de Melilla. Tampouco se esqueceu do Viso, onde pasaba largas tempadas, realizando doazóns á sociedade agraria e ás comisións de festas.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA
En Galiciana-Biblioteca Digital de Galicia. Xunta de Galicia: http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es => Diario de Galicia, Vida Gallega, El Noticiero de Vigo, La Correspondencia Gallega, El Correo de Galicia.

Seijas Fernández, Manuel (Redondela) Pintor

Facebook
        Pintor autodidacta expón en varias ocasións en Redondela, a primeira delas en 1966, na primeira exposición colectiva celebrada na vila, con J. A. Xesteira e Olimpio Giráldez.

Facebook
Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA
Aportes Manuel Seijas