Mostrando entradas con la etiqueta Cesantes. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Cesantes. Mostrar todas las entradas

jueves, 13 de agosto de 2026

Minusvalías no século XX.

Entrega de cadeira de rodas a Manuel Martínez Barreiro, 1964. Foto Fotsca. Cedida por José Antonio Martínez Fernández.

Agora que a Sanidade Pública está sendo maltratada polos nosos gobernantes para favorecer os intereses privados, non está de máis lembrar outros tempos onde non estaban cubertas nin as necesidades sanitarias básicas da cidadanía. Hoxe en día, calquera español que perde a capacidade de camiñar tan só ten que acercarse ao seu centro médico e solicitar unha cadeira de rodas. Isto que agora nos parece normal, non sucedía hai pouco máis de cincuenta anos.

Antes da chegada do actual sistema democrático a cobertura médica era moi limitada. As persoas non tiñan acceso a unha cadeira de rodas gratuitamente e moitos quedaban encamados. As limitacións médicas da época co engadido das sucesivas guerras, as malas condicións laborais e accidentes de todo tipo, provocaban que fora moito máis habitual ver a persoas con algún membro amputado ademais dos impedidos por enfermidade, que moitas veces son asociadas coa vellez. No caso da amputación dunha perna os que tiñan forzas nos brazos, aínda tiñan a posibilidade de moverse con muletas, xa que as próteses eran de madeira e de moita peor calidade, polo que moitos preferían non usala. Cando era necesario o uso da cadeira de rodas o que non tiña os recursos suficientes, dependía das iniciativas veciñais ou dalgún colectivo.

Neste último caso, podemos citar á Confraría de Pescadores San Xoán de Redondela que en xaneiro de 1964, con motivo das festas do Nadal, facilitoulle unha cadeira de rodas a un neno veciño de Cesantes, chamado Manuel Martínez Barreiro. Á entrega asistiron: Mauro Martínez Martínez, en representación da Confraría de Pescadores e concelleiro de Redondela; Juan Muíños Iglesias, alcalde; Arsenio Nicanor Río Pena, axudante Militar de Mariña, Fernando Rivas Araújo, concelleiro por Cesantes, Juan Pérez Bastos, alcalde de Barrio; e Amado González Cardama, correspondente de La Noche. Ademais a confraría repartiría 68 doazóns de 200 pesetas cada unha entre a xente máis necesitada.

Manuel Martínez Barreiro cos seus amigos, 1964. Foto Fotsca.Publicada en La Noche.

 

Chegado San Xoán, patrón da Confraría de Pescadores, axudan a un mariñeiro, Generoso Barros Rodríguez que “levaba dous anos impedido”. Nesta ocasión a doazón consistira nunha pequena embarcación, de nome “San Juan”, coa que poder subsistir. Asistiron ao acto: Juan Muíños Iglesias, alcalde; Arsenio Nicanor Río Pena, axudante Militar de Mariña deste distrito; Mauro Martínez Martínez, Patrón Maior da Confraría Sindical de Pescadores “San Juan”; Serafín Gesteira Fernández, concelleiro en representación da Delegación Comarcal de Sindicatos; Juan Pérez Muíños, secretario contador da confraría; e Victoriano Núñez Novás, concelleiro delegado de Servizos Especiais.

 

Doazón da barca, 1964. Foto cedida por Jose Antonio Martínez Fernández

 

Naquel mesmo ano, tamén sairía na prensa Narciso Rodríguez Couñago. Era estudante no Seminario de Ourense cando o agravamento dunha enfermidade deixouno impedido das dúas pernas. Sen posibilidade para chegar a sacerdote e despois dun tempo tratando de aceptar a súa nova situación, descubriu o centro de educación a distancia de Barcelona “Auxilia” dirixido a persoas enfermas. Unha vez rematado o curso e acadado o título, A profesora, Montserrat Gramunt, interesouse polo seu estado e acadou os cartos necesarios para que puidera mercar unha cadeira de rodas.

Narciso Rodríguez charlando con Amado González, correspondente de La Noche. Foto Fotsca.

 

Anos despois, o veciño de Redondela, Alejo Martínez Ramírez, perdeu as dúas pernas nun accidente laboral. Podería volver a camiñar grazas a unhas próteses e, en agosto 1973, a Mutualidad de la Construcción, proporcionoulle un coche adaptado.

 


Entrega do coche a Alejo Martínez. Fotos: Fernando Otero. El Pueblo Gallego


Autor: Juan Migueles


BIBLIOGRAFÍA

El Pueblo, La Noche.

Aportes: José Antonio Martínez.

 

martes, 12 de agosto de 2025

Casas destacadas en Cesantes

Casa das Cunchas. Foto: J. Migueles

A Casa das Cunchas

        No acceso ao Peiro de Cesantes. Chamada así polo emprego de cunchas de vieira na ornamentación da súa fachada. Por aportes orais sabemos que a primeira propietaria era a nai dun médico de Lugo e hoxe en día (2025), segue a pertencer á mesma familia.


 A Casa da Torre

        Casa desaparecida na estrada de Catapeixe da que queda constancia na toponimia, A Torre. Por aportes orais sabemos que deste lugar sacáronse moitas pedras. Esta casa tiña o escudo da familia Montenegro que hoxe se conserva nunha casa nas proximidades. (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2020/03/escudos-e-brasons.html ) e que xa fora recollido por Casto Sampedro como “escudo de la Casa da Torre”. De momento a única referencia que atopei a este apelido en Cesantes sería Francisco Sanjurjo e Montenegro, como abade da freguesía de San Pedro de Cesantes en 1656


O escudo xa estaba nun muro a principios do S. XX. Foto: Manfred Schneider 

Casa en Torre de Calle

Casa con dous escudos moi alterada.

(Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2020/03/escudos-e-brasons.html )

 O topónimo "Torre de Calle" fai referencia a unha casa con torre que pertenceu á familia de apelido Calle. A primeira referencia que atopo deste apelido en Redondela será o preito seguido pola herdanza de María de Calle en 1522. Máis concretamente, como veciños de Cesantes cítanse en 1576 aos labregos Pedro de Calle e o seu fillo Lorenzo.


Casa en Torre de Calle. Google Maps

Casa do Sobral ou Torre de Calle (Cño. Torre de Calle-Cesantes).

Casa construída en 1796, probablemente polo tenente Benito Fernández Bouzón, casado con Benita Fernández de las Piedras, que en 1792 mercou varias parcelas no lugar de Sobral. En 1872 o político Manuel Uhagón merca a finca ou granxa do Sobral, que probablemente sería o nome que recibía naquel tempo. (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2021/04/uhagon-y-hurgado-de-corcuera-manuel.html ). En 1883 certifícanse os danos producidos pola construción do ferrocarril na “granxa de recreo, denominada Torre-calle”. En 1907 expediuse un certificado de taxación de leiras da Sra. viúva do Sr. Uhagón no Sobral, o que indicaría que por esta época a familia poría estas propiedades á venda.

A casa divídese en planta baixa de 335m2 e primeira planta de 215m2. A totalidade da propiedade ten 40.500m2 con 550 construídos. No 2018 sería posto á venda por 2.800.000€.

 

Casa Sobral. Foto publicada en Idealista.


Conxunto de casas do Camiño do Esteiro.

Este camiño era o antigo acceso principal de Redondela a Cesantes, estando incluído no percorrido do Camiño de Santiago. A pouco que nos fixemos veremos un escudo eclesiástico nun muro de peche (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2020/03/escudos-e-brasons.html ) e antigas casas de pedra (reformadas ou non) entre as que cabe destacar unha en estado de abandono (2025) cunhas columnas que puideron ser reaproveitadas dunha construción anterior. Na parte baixa do camiño tamén atoparemos un interesante hórreo de pedra con reloxo de sol (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2019/02/canastros.html ) (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2019/02/reloxos-de-sol.html ) e completa o conxunto o recentemente recuperado cruceiro e peto de ánimas do Esteiro (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2019/02/cruceiros-esmoleiros-e-petos-de-animas.html ) e a ponte do Esteiro. (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2020/03/pontes.html )

 



Algunhas das casas do Camiño Esteiro. Google Maps


Casa O Bosque

        Casa de gran porte e tamaño de planta cadrada, situada nunha gran parcela. Chama a atención polo aproveitamento do espacio baixo o tellado.

 

Casa O Bosque. Google Maps

 


Casa de José Manuel Táboas López

        Emigrante retornado que construíu no barrio da Pantalla unha casa de estilo Bahiano, típico do estado de Bahía en Brasil. O deseño sería obra de Emilio Bugallo Orozco en 1956.



Casa de José Manuel Táboas-Centro de Documentación e Arquivo da UDC.

Casa na Avenida Mendiño

Trátase dunha casa de estilo rexionalista que permanece abandonada (2025) despois do falecemento dos seus dous primeiros propietarios, o que espertou as superstición entre a veciñanza. 

 

Casa na Avenida Mendiño. Arquivo Concello de Redondela

 



Autor: Juan Migueles


BIBLIOGRAFÍA

Arquivo Deputación de Pontevedra. Documentación da finca Sobral (Redondela, San Pedro de Cesantes).

Aportes C. Milleiro, X. Moreira Docampo, Xosé Couñago e Jose Antonio Martínez Fernández.

www.idealista.com

SEREN Nº7. Redondela: Emigración e arquitectura (1850-1950). Xose María Ramón Iglesias Veiga

Galiciana- http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es => Construción da casa de José Táboas López no Viso (Redondela) (1956-1959). Centro de Documentación e Arquivo da UDC. Justo Fernández Fandiño





NOTA Casa Sobral

Escritura de compra da terceira parte do lugar de Sobral, 1788. - Redención de censo por D. Benito Fernández Bouzón do lugar de Sobral, 1792. - Escritura (17) de compras de parcelas por D. Benito Fernández Bouzón, no lugar de Sobral, 1791-1819. - Escritura de venta a favor de Manuel María Uhagón, 1872. - Testamento? de Manuel Uhagón y Hurgado de Corcuera, 1882. Certificado de danos producidos pola construción do ferrocarril na granxa de recreo, denominada Torre-calle, en Cesantes, 1883.- Correspondencia de Eulogio Padín, 1901.- Carta de Eulogio Padín (procurador), 1903.-Cesión de poderes de Manuel Barreiro García a varios procuradores, 1907. - Certificado de taxación de leiras da Sra. viúva do Sr. Uhagón no Sobral, 1907. -

NOTA2

- Benito Fernández Bouzón, Tenente de Infantería, c.c. Benita Fernández de las Piedras

1. Josefa Fernández Fernández c.c. José Barbeito Varela, tiveron un fillo en 1805 (Aportes C. Milleiro e X. Moreira Docampo)


 

 

miércoles, 11 de diciembre de 2024

Colectivos da Democracia (Finais do S. XX)

 

Abrente-Limpeza da praia de Cesantes, 1997. Foto: Félix Cal Cortizas

        Coa chegada da democracia o asociacionismo vai collendo gran importancia principalmente coa construción de centros culturais nas parroquias, que nos seus primeiros anos amósanse moi activos, ademais servirán de sede a asociacións de veciños e comunidades de auga e montes. No centro urbano de Redondela agroman colectividades de todo tipo. Nos anos 90 é o momento de maior esplendor creándose ducias de colectivos no noso Concello, 15 tan só en 1994. Moitas delas desaparecerían, pero outras aínda manteñen a súa actividade. A continuación enumero algunhas delas:


Abrente

        Asociación veciñal de Redondela. Fundada en 1995, sendo a primeira presidenta María Ángeles Pérez Espiña. Entre as súas iniciativas estivo a oposición a que o centro médico se construíra na Marisma. Tamén protestou por temas como o ruído dos pubs da rúa Prata ou o vertedoiro da Marisma.


Agrupación de Voluntarios de Protección Civil de Redondela

        Constituída en 1985.


Aldeas Infantiles.

        Entre os acordos do pleno do 14 de maio de 1975 do Concello atópase a autorización da obra de construción das dúas primeiras vivendas de Aldeas Infantiles S. O. S. en Ventosela. O 7 de novembro toman posesión de ditas casas oito irmáns de apelido Vieitez de Carril (Vilagarcía) e sete irmáns, dunha familia de doce, de Solleiro (Tui). A cesión de terreos en 1971 por parte do Concello a dita institución partiría da iniciativa de Rita Regojo, quen posteriormente sería nomeada Filla Predilecta.

 

Aldeas Infantiles 1976. Foto: Magar. Faro de Vigo.


Alén Nós.

        Creado en 1996 o obxectivo da recuperación, defensa e posta en valor do patrimonio histórico e etnográfico, tanto material como inmaterial de Redondela. Ten a Andrés Couñago Laxe e Xosé Couñago como cabezas máis visibles. Entre as súas iniciativas podemos destacar: a proposta en 1997 da creación dun museo etnográfico recollendo ferramentas antigas e outras pezas como o reloxo da igrexa de Redondela, creación a festa dos Fachos no Viso, denuncia da destrución de parte do noso patrimonio (como no caso das mámoas), solicitude da posta en valor do cemiterio dos Eidos ante o intento de desmantelalo, organización de conferencias, proxeccións de documentais... En 2014 presentou Redondelar, proxecto de divulgación do patrimonio cultural arquitectónico, realizado por A Citania e no que colaboran Concello e Asociación de Empresarios.


Alén Nós, campaña cos colexios, 1998. Ricardo Grobas. Faro de Vigo

Amigos do Ferrocarril e Tranvía Rías Baixas.

        Asociación fundada en Vigo e que establecería a súa sede na estación de Redondela a finais dos 90.


Apros (Asociación para la Promoción Social)


Asociación Cultural e Deportiva da Miñoteria (Ventosela)

Nos anos 80 colaboraba coa Comisión de Festas de San Martiño programando xogos tradicionais, no que destacaba o xogo do trompo.

 

Asociación Cultural e Social de Chapela.

        O 30 de novembro de 1991 constitúese a Asociación Cultural Banda de Música de Chapela, sendo elixido Alejandro Bastos como primeiro presidente. Era o ideólogo desta iniciativa que creou a Escola de Música de Chapela coa finalidade de crear unha banda de música nesta parroquia o que se conseguiría en 1995. No seu primeiro ano de vida organizou a Festa dos Maios, Festival de Muiñeiras, Festival de Rondallas, Concerto de bandas de música, encontros de Grupos de Gaitas e Magosto. Ademais de promover a creación de grupos de teatro, gaitas, pandeiretas e guitarras. Despois trocaría o nome por Asociación Cultural e Social de Chapela.

Asociación de Empresarios de Redondela.

        En 1990 xa contaba con 200 asociados e acababa de adquirir un piso como local social. Desta asociación xurdiu a idea de celebrar a Festa do Choco.


Asociación Vecinal Los Ángeles (Chapela)

        En 1992 crea sección de fútbol sala nas categorías alevín, infantil e cadete. Tamén crearon equipos en Campo a través, balonmán feminino e tenis de mesa.


Asociación de Vecinos de Chapela


Asociación de Vecinos Eidos de Quintela

        Mantivo unha acalorada polémica en 1980 co cura párroco por mor do cemiterio.


Asociación de Veciños a Nosa Illa (Cesantes)

        Primeira asociación de veciños de Cesantes, fundada en 1978.


Asociación de Vecinos O Noso Mar de Cesantes

        Cara a 1984.


Asociación de Vecinos Unión de Vilar

        Moi activa en 1982 na reclamación dunha comunicación de transporte público que comunicara as parroquias de Vilar de Infesta e Cabeiro co casco urbano de Redondela.


Ateneo

        Colectivo fundado en 1988 co obxectivo de dinamizar a vida cultural de Redondela. En 1992 alcanzaba os cen socios que pagaban 3.000 pesetas. Organizaban conferencias, exposicións, mesas-redondas... Programaba o Verán Cultural, con concertos, conferencias e outras propostas como Pintura na Rúa, actividade na que os cativos pintaban na praza Figueroa e as súas obras eran colgadas dos balcóns onde quedaban expostas. Entre as súas iniciativas máis lembradas estivo o premio Coca-Cocón. (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2021/02/a-coca-e-o-cocon.html )

 

Noites do Ateneo na Alfóndega. Foto cedida por Uxía Lueiro.


Cámara Agraria de Redondela

        En 1980 reclamou as indemnizacións para os veciños afectados polo asolagamento das súas leiras por mor das obras de ampliación do aeroporto de Peinador.


Casco

        Colectivo de apoio a insubmisos e obxectores de conciencia ante a obriga dos homes de realizar o servizo militar. (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2021/04/servizo-militar-obxeccion-e-insubmision.html )


Centro Cultural de Cedeira

        Inaugurou a súa sede o 18 de agosto de 1989. Entre as súas primeiras iniciativas estivo a formación dun grupo de baile tradicional e unha rondalla.

 

1989 Inauguración do CRC Cedeira. Facebook do centro.


Cíclope, Colectivo de arte redondelano

        Organizou unha exposición de novos artistas en 1996.


Círculo Cultural Recreativo de Cesantes.

        Fundado a finais de 1978. Actualmente ten a súa sede no edificio que fora da Sociedad de Agricultores y Ganaderos de Cesantes. Neste centro creouse o grupo de baile Airiños de San Simón, o Club de Remo Cesantes e a coral Pedra Blanca.


Claqueta

        Cineclub fundado en 1994. Entre as súas iniciativas estiveron as primeiras proxeccións de cine na rúa.


Club Altamar

Colectivo de Chapela que nos anos 70, 80 e 90 organizaba numerosas actividades: festivais de teatro, campamentos de verán, partidos de balonmán, rally Pari-da Car...

 

Altamar. Faro de Vigo


Club de Jubilados General Rubín.

        Primeiro centro de xubilados da vila, creada en 1981, tiña a súa sede na rúa Xeneral Rubín, no primeiro andar da casa que fora Sociedade de Mariñeiros. En 1984, estaba formado por 124 homes e contaba con 75 socios protectores. Desapareceu cando asumiu a dirección a Xunta de Galicia, trasladándose ao edificio José Figueroa, na Xunqueira.


Faro de Vigo, 1984.

Colectivo Libertario i Ecoloxista Redondelán (CLER)

        Grupo de rapaces que exerceron unha forte oposición aos recheos na Marisma e ao vertedoiro na mesma.


Logo Martín Fernández

Consello de Educación de Redondela /Comisión de Ensino

        En 1985 comeza a publicar unha revista ou boletín mensual, adicado á escola e, en particular, aos nenos e nenas.


Entrepobos


Favercuss


Federación de APAS

        Creada para coordinar as APAS (hoxe ANPAS) das diferentes escolas do noso concello.


Federación de Vecinos


Latexos, Asociación Cultural

        Esta asociación naceu en 1981 co proxecto de reunir a aos emigrantes de Redondela máis destacado ou que levaban moito sen volver ao Concello. Despois dun ano de traballo o proxecto non se chegaría a realizar por falta de orzamento. Entre as súas iniciativas podemos citar exposicións (canteiros de Poio, traxe rexional, pintores redondeláns actuais, radios antigas... ), cursos de artesanía, escola de baile... Estaba formado por seis persoas: Gerardo Pérez, Alejandro Martínez, Bernardino, Marisa González, Pili e Aurora Bastos, esta última presidenta en 1992.


Lenda

        Asociación de familiares e enfermos mentais. Trátase dun centro ocupacional onde se realizan traballos de carpintería, talleres de escritura... Ademais practícanse varias disciplinas deportivas como serían: natación, tenis, tenis de mesa ou fútbol sala. Outra actividade é a publicación da revista A Voz de Lenda.

https://lendasaudemental.com/

 

Lenda, taller. Faro de Vigo, 2009.


Josefá

        Colectivo creador do ArteLixo e o LixoRock como protesta ao vertedoiro de lixo na Marisma. Ademais organizou varios concertos.

 

Peña Madridista Rías Bajas

Primeira peña madridista de Redondela presidida por Manolo Cao e con Manolo Conde de secretario. Como se ve na foto asistiu á presentación Luis de Carlos Ortiz, presidente do Real Madrid entre 1978 e 1985.


Peña Madridista Rías Bajas. Foto cedida por Manolo Conde.

Peña Madridista de Redondela

        Peña de seguidores do Real Madrid fundada en 1984. Conseguiu que o adestrador do equipo de baloncesto, Lolo Sáinz, dera unha conferencia no Centro Recreativo e Cultural de Redondela.

 

Peña Sietemanos (Cesantes)

        Peña de fútbol de seguidores madridistas fundada en 1967. Rendía homenaxe ao porteiro canario Antonio Rodrigo Betancort.


Scouts Búrbida de Redondela

        Grupo de scouts fundado en 1994 e que en 1998 dividíase en: Lobecos (de 8 a 11 anos), Rangers (11-13), Pioneros (14-16) e Rotas (16-19).


Sociedade Cultural do Viso

        Fundada en 1987 no antigo edificio da Sociedade Agraria do Viso.


Sociedade Labrego Cultural de Reboreda

En 1975 algúns veciños comezan a reunirse no garaxe de Manuel Barros.

En xuño de 1976 solicitan ao Concello: “A entrega do edificio da Sociedad Agraria de Reboreda para a súa dedicación a centro cultural, cooperativa, local de xuntas des distintas asociacións existentes: Mutua Gandeira, deportivas, da Auga, escola de párvulos (actual Educación Infantil)... “

En 1977, para a entrega de chaves por parte do Concello, os veciños deben construír unha vivenda anexa para re-aloxar e xestionarlle unha axuda na Caja de Ahorros Municipal de Vigo a Cándido Estremadouro “Neriñas”, quen vivía na casa dende que en 1966 se trasladara a escola ao novo grupo escolar.

1979 Constitución da sociedade, presidida por Andrés Couñago Laxe.

1981 Actúa por primeira vez o grupo de baile tradicional O Carballo das Cen Polas.

1984, 12 de xuño. Acto de entrega por parte do Concello da bandeira da Sociedade Agraria de Reboreda, atopada durante os traballos de rehabilitación do antigo cárcere como Casa da cultura.

1985. Comeza a publicarse “O Voceiro”, publicación coa actualidade da cultura galega e novas da parroquia.

1988 Inicio das obras de ampliación polo arquitecto César Portela, o que obriga a deter as actividades culturais. Encárgase a escultura do escudo de Galiza debuxado por Castelao á escultora Ángeles Valladares. Varios problemas prolongan as obras durante seis anos.

1994, abril. Inauguración do edificio restaurado. O salón de actos recibe o nome de Basilio Álvarez (líder agrarista) e a biblioteca o do escritor Eduardo Blanco Amor.

2010 Instálase o ascensor modificándose a fachada do edificio.


Inauguración da SLC de Reboreda. Foto: MundoCal-Asociación da Prensa de Vigo

Xanela, Asociación feminista de Redondela.

        Formada a finais de 1993 para afondar na realidade da muller de Redondela e atender as súas necesidades. A primeira xunta directiva estaba formada por: Francisca Crespo Barros, presidenta; María Teresa Míguez García, vice; Carmen Varela Trigo, secretaria e María del Carmen Amoedo Gómez, tesoureira.

Denunciou que daquela entre 16 e 25 mulleres eran maltratadas en Redondela, creando unha oficina de atención á muller, ata que esta foi asumida polo Concello. Entre as súas actividades poderiamos citar conferencias, mesas redondas, proxeccións de películas e documentais, publicación de libros, exposicións... A destacar a homenaxe realizada na illa de San Simón, en 1995, ás mulleres que axudaron aos presos que alí foron confinados. En 1996 crean no seu local unha biblioteca da muller.


Xanela. Foto: Félix Cal. Faro de Vigo

Xea, Grupo Ecoloxista

        Nado en 1983 da man do Ateneo Redondelán, este colectivo tentou opoñerse á degradación da Marisma: recheos, vertedoiro de lixo, ubicación do centro médico... Un dos seus maiores logros foi a de prantar 300 carballos no monte da Peneda en 1992, despois de que este sufrira un incendio. A iniciativa malograríase ao comer os animais as árbores.


Autor: Juan Migueles


BIBLIOGRAFÍA

A nosa memoria. Vintecinco anos despois. 1975-2000. Sociedade Labrego Cultural de Reboreda.

O que lembro do vivido. Andrés Couñago Laxe.

19981126 La Voz de Galicia

Banda de Música Xuvenil de Chapela. 11 de Febrero de 1995. Asociación Cultural Banda de Música de Chapela.

Toponimia de Ventosela Olga Nogueira. SNL. Concello de Redondela.

La Voz de Galicia

Faro de Vigo










viernes, 26 de abril de 2024

1977 A Batalla do Can.

 


Foto: Rafael Arjones. El Pueblo Gallego

Ao longo do século XX cada vez que se introducía un método de pesca máis rentable económicamente (aínda que fora menos sostible) producíanse enfrontamentos entre os defensores da arte moderna e os da tradicional. No fondo o motivo era o mesmo, a defensa do pan das súas familias. Isto aconteceu en 1977. Chegado o mes de novembro, mariscadoras e mariscadores de Cesantes e Cedeira concentráronse en Vigo diante da Comandacia de Mariña aos gritos de: "O can e o asasino da nosa ría", "Queremos vixiancia, sobornos non". Protestaban así polo emprego desta arte prohibida de pesca por varios arrastreiros con base en Cangas, Aldán, Bueu e Vilagarcía. A autoridade marítima prometeu un maior control, porque o can era considerada unha arte prohibida, e a próxima entrada en funcionamento de tres novas lanchas de vixiancia. Lonxe de arranxarse o problema os barcos facían caso omiso caíndo na provocación ao empregar o can preto da praia de Cesantes, onde se realizaba o marisqueo a pé.

Tan só 6 días despois unha concentración de arrastreiros diante do Náutico de Vigo, acoden a cita arredor de 400 mariscadores de Redondela, na meirande parte mulleres. Como era de temer prodúcense graves enfrontamentos entre mariscadoras e defensores do can. Os incidentes arroxaron o saldo de cinco feridos e numerosos contusionados, entre os cales estaban as veciñas de Cesantes Lina Cabaleiro Martínez e Alicia Alxan Freitas, atendidas na Cruz Vermella, e Carmen López Bouzón "Suxa", de 45 anos, que sería atendida por unha ferida inciso contusa na Residencia Sanitaria Almirante Vierna. Quizáis a que peor o pasou sería a, tamén veciña de Cesantes, Dolores González Muíños, de 30 anos, quen foi empuxada ao mar por outra muller e ao ser rescatada por un barco arrastreiro foi ameazada con ser afogada cunha pedra ao pescozo.

 

Foto: Rafael Arjones. El Pueblo Gallego

 

Os defensores do can argumentaban que eles dependían desta técnica para manter ás súas familias e facer fronte aos gastos do barco, mentres para os mariscadores de vara era un ingreso extra, pois moitos traballaban en empresas de Vigo. Por contra, relatábase que habendo moitos mariscadores de vara en Rodeiro, Meira, Moaña, Alcabre e Bouzas, estes foron embestidos polos arrastreiros rompendo algunhas varas. Para defenderse lanzaron pedras ante o que os do barco "Marioli" empuñaron unha escopeta de caza. Isto levou a que unhas trescentas pequenas embarcacións tamén se congregaran en Vigo. Non sería esta a única arma exhibida, xa que nos enfrontamentos no mar esgrimíronse coitelos, machados e diferentes útiles de pesca como bicheiros ou sachos.

Chegados a este punto a Dirección General de Pesca convoca unha reunión en Madrid cos representantes sindicais que sería un fracaso. Nos días sucesivos será prohibido o marisqueo con vara e aos arrastreiros permíteselles pescar navallas nas Illas Cies, sendo vixiados por buques da armada para evitar que embistan ás pequenas embarcacións. A tensión era tan tensa que para evitar agresións, pola noite refuxiábanse en Cangas os arrastreiros das rías de Arousa, Pontevedra e Vigo, incluíndo nesta última a algún barco de Redondela.

 

Foto: Rafael Arjones. El Pueblo Gallego

 

Ao pouco tempo a gamela "Cesantes" sería embestido por un barco de Bueu. Este suceso provocou a chamada das campás da Igrexa de Cesantes, á que acudiron uns 500 mariscadores que se dirixiron cara a Bouzas onde foron recibidos cun disparo de escopeta. Foi o inicio dunha batalla campal na que se empregaron bombas de palenque e botellas con gasoliña entre insultos e pedras. Neses días catro barcos de Cesantes, que se adicaban ao cerco, atracados no Berbés atoparon as súas redes rotas, do que culpabilizaban aos mariñeiros dos arrastreiros. Isto provocaría unha nova reunión co Director Xeral de Pesca, desta volta en Santiago, na que se determinaría que o can seguiría prohibido ofrecéndoselles aos arrastreiros indemnizalos polos días de paro e uns cupos de pesca de navalla nas Cíes, A Lanzada e Corrubedo.

Antes de acabar o ano aínda habería un enfrontamento máis entre as mariscadoras e os patróns de Redondela que seguían a empregar o can. Os animos seguirían caldeados e os vareeiros organizaron turnos de vixianza para evitar que se empregara o can.


Foto: Rafael Arjones. El Pueblo Gallego

Autor: Juan Migueles


BIBLIOGRAFÍA

En Galiciana-Biblioteca Digital de Galicia. Xunta de Galicia: http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es => El Pueblo Gallego (Vigo)