Hugo C. González García (Chapela)

Hugo C. González García Foto: jornadasceleiro.com

Xerente adxunto da Cooperativa de Armadores de Vigo (ARVI).

Entrou no mundo do mar pola empresa familiar adicada ao cultivo do mexillón. Entre 1977 e 1986 vive unha primeira etapa en ARVI. Despois dun paréntese como mestre de actividades deportivas, volve en 1986 a ARVI, desta volta no Departamento de Planes de Pesca i Estadísticas. Entre 1987 ata 2012 sería secretario técnico de ARVI, da Asociación de Armadores de Buques de Pesca no Gran Sol (ANASOL), a Asociación Nacional de Armadores de Buques de Pesca de Bacalao (AGARBA) e da Asociación Provincial de Armadores de Buques de Pesca do Litoral Español e Sur de Portugal de Pontevedra (ARPOSUR). Desde 2013 Xerente Adxunto de ARVI. Vocal da Junta Directiva de la Federación Española de Organizaciones de Pesqueras (FEOPE). Vocal e vicepresidente segundo do Comité executivo do Consello Consultivo Rexional de Augas Occidentais do Norte (2005-2016). Presidente do Grupo de Traballo do Mar Céltico do Consello Consultivo Rexional de Augas Occidentais do Norte (2005-2011). Membro do Comité Directivo da Confederación de Empresarios de Pontevedra desde marzo de 2015. Vocal de diversas comisións do Consello Galego da Pesca da Consellería do Medio Rural e Mariño da Xunta de Galicia. Vocal do Consello de Navegación e Porto da Autoridade Portuaria de Vigo. Profesor no Master de Pesca Universidade de Vigo – Cooperativa de Armadores de Pesca (2005-2010) con: “A pesca en aguas comunitarias II: Casos prácticos”.

A todo este currículum habería que engadir a súa participación en numerosas reunións, seminarios e talleres do sector pesqueiro, tanto a nivel de autonómico como nacional e comunitario.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

https://jornadasceleiro.com/speaker/hugo-c-gonzalez-garcia/

Faro de Vigo

La Voz de Galiciana

Atlántico Diario

NOTA: (https://galicia24horas.es>El lugar en donde el mundo se llama Arealonga, en Chapela-Redondela. Alberto Barciela)

Hugo C. González García (Chapela)

Xerente adxunto da Cooperativa de Armadores de Vigo (ARVI).

Entrou no mundo do mar pola empresa familiar adicada ao cultivo do mexillón. Entre 1977 e 1986 vive unha primeira etapa en ARVI. Despois dun paréntese como mestre de actividades deportivas, volve en 1986 a ARVI, desta volta no Departamento de Planes de Pesca i Estadísticas. Entre 1987 ata 2012 sería secretario técnico de ARVI, da Asociación de Armadores de Buques de Pesca no Gran Sol (ANASOL), a Asociación Nacional de Armadores de Buques de Pesca de Bacalao (AGARBA) e da Asociación Provincial de Armadores de Buques de Pesca do Litoral Español e Sur de Portugal de Pontevedra (ARPOSUR). Desde 2013 Xerente Adxunto de ARVI. Vocal da Junta Directiva de la Federación Española de Organizaciones de Pesqueras (FEOPE). Vocal e vicepresidente segundo do Comité executivo do Consello Consultivo Rexional de Augas Occidentais do Norte (2005-2016). Presidente do Grupo de Traballo do Mar Céltico do Consello Consultivo Rexional de Augas Occidentais do Norte (2005-2011). Membro do Comité Directivo da Confederación de Empresarios de Pontevedra desde marzo de 2015. Vocal de diversas comisións do Consello Galego da Pesca da Consellería do Medio Rural e Mariño da Xunta de Galicia. Vocal do Consello de Navegación e Porto da Autoridade Portuaria de Vigo. Profesor no Master de Pesca Universidade de Vigo – Cooperativa de Armadores de Pesca (2005-2010) con: “A pesca en aguas comunitarias II: Casos prácticos”.

A todo este currículum habería que engadir a súa participación en numerosas reunións, seminarios e talleres do sector pesqueiro, tanto a nivel de autonómico como nacional e comunitario.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

https://jornadasceleiro.com/speaker/hugo-c-gonzalez-garcia/

Faro de Vigo

La Voz de Galiciana

Atlántico Diario

 

Roberto Gil Moure

 

Roberto Gil e Gonzalo Amoedo 2007. Foto: Rafa Estévez. Faro de Vigo

Policía municipal de Redondela e investigador local. Coautor co seu compañeiro Gonzalo Amoedo López de varias obras, nas que cabe salientar a

A prensa en Redondela. Aproximación histórica 1883-1933. Gonzalo Amoedo López e Roberto Gil Moure. Ed. Concello de Redondela. 2001.

Redondela, crónica dun tempo pasado. A Segunda República e o primeiro franquismo. Gonzalo Amoedo e Roberto Gil. Edicións do Castro 2002.

Arredor de nós. Historia da Policía Local 1863-2003. Gonzalo Amoedo López e Roberto Gil Moure. 2003.

A taberna de Nador. Gonzalo Amoedo e Roberto Gil. 2004.

Episodios de terror durante la Guerra Civil na provincia de Pontevedra. A illa San Simón. Gonzalo Amoedo López e Roberto Gil Moure. Ed. Xerais, 2007.

Outras publicacións:

Don Juan Manuel Pereira de Castro, paralelismos con don Juan Manuel de Montenegro. Revista de estudos valleinclanianos Cuadrante, 2001. Gonzalo Amoedo López e Roberto Gil Moure.

Historia das traíñas en Redondela. Por Roberto Gil Moure. Na desaparecida páxina web: Internovas. Historia de Redondela.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

Editorial Xerais

Faro de Vigo

 

Enrique García Candelas (1955)

 

Enrique García Candelas. Foto: C. Barajas-El Mundo

Banqueiro e empresario. Residiu durante a súa infancia en Redondela, onde segue a ter familia.

Director xeneral de banca comercial do Banco Santander, sendo considerado o número 3 da firma. No 2011 controlaba 3.000 oficinas e 16.000 profesionais, dos que dependían 120.000 millóns de euros en créditos e outros 100.000 en depósitos. A chegada de Ana Botín á presidencia supón a súa saída deste grupo bancario en 2015.

Pasa daquela ao negocio inmobiliario. En 2020 aparece como propietario dun hotel de catro estrelas alugado ao Grupo Barceló en Huelva. En 2021 figura con cargos executivos en dezanove sociedades repartidas por toda a xeografía española. No 2022 entra no consello de administración de Asisa, grupo de sanidade privada.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

El Mundo

El País

Huelvared. https://huelvared.com/2021/07/23/enrique-garcia-candelas-ex-directivo-del-santander-detras-del-negocio-de-la-joya/

El Economista. https://www.eleconomista.es/empresas-finanzas/noticias/11567885/01/22/Asisa-ficha-para-el-consejo-al-exSantander-Garcia-Candelas.html

Librebor https://librebor.me/borme/persona/garcia-candelas-enrique/

 

Josefa García Segret (Tui, 1900-Oleiros, 1986)

 

Josefa García e Hipólito Gallego. Foto publicada en Galicia Suroeste

Era mestra en Tomiño e estaba casada con Hipólito Gallego Camarero, tamén mestre. Involucrada politicamente, por pertencer a UGT, foi detida tralo golpe de estado militar do 18-7-1936. Estivo presa no cárcere de Tui onde salvou a vida grazas ao servizo médico que simulou un embarazo e un aborto. Xulgada en Vigo por rebelión o 7 de xaneiro de 1937 foi condenada a pena da morte. A pena sería conmutada a cadea perpetua e, en 1944, a 6 anos e un día. Pasaría polos cárceres de Saturrarán, Palma de Mallorca e novamente Saturrarán, onde sería posta en liberdade o 22 de marzo de 1944.

Comezou a traballar na empresa José Regojo vivindo a cabalo entre Redondela e Zamora. Despois estableceríase e Vigo onde escribiu o libro Abajo las dictaduras (1982), que presentou en Redondela. Os seus últimos anos os pasou en Cesantes, na casa de Manuel González “Cachano”. Unha rúa leva o seu nome en Santiago de Compostela

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

Aporte Andrés Couñago Laxe

Wikipedia. https://gl.wikipedia.org/wiki/Josefa_Garc%C3%ADa_Segret

Carolina García Tenreiro (Neda (A Coruña))

Primeira concelleira de Redondela.

Mestra de profesión comezou a súa carreira docente como interina en Aranza (Soutomaior), praza á que renuncia en 1914. Despois sería substituta en Codeseda (A Estrada) e Salceda de Caselas. A finais de 1916 foi nomeada mestra de Guláns (Ponteareas), alí púxose a mal co párroco quen a levou aos tribunais. O xornal "El Tea" conta que a sentenza non sería cumprida por presións de arriba pero o cura xunto co deputado Sr. Barrón, conseguiron que o seu nomeamento como mestra de Guláns quedara sen efecto.

En agosto de 1918 sería nomeada mestra substituta en Vilaboa. Logo exercería en Chaín (Pontecaldelas), entre maio de 1921 e xuño de 1926, cando foi nomeada mestra de Santo Paio de Arriba (Reboreda). Despois de pasar pola escola de Ventosela, en marzo de 1935, volve a tomar posesión da de Santo Paio de Arriba, onde ensinaría ata a súa xubilación en 1943.

Militante do Partido Radical, foi a primeira muller Concelleira de Redondela tomando posesión o 13 de novembro de 1934. En 1935 formaría parte da comisión organizadora das Festas da Coca. Algunhas das súas intervencións como concelleira:

Interesa se abone la indemnización de Casa habitación aos mestres o máis axiña posible e sen preferencia. (Abril 1935)

Denuncia o estado ruinoso dunha casa en Reboreda. (Xullo, 1935)

Interesa se abone la indemnización de Casa habitación aos mestres o máis axiña posible e sen preferencia. (Outubro 1935)

Interesa o arranxo da fonte da Esfarrapada que se atopa en malas condicións. (Decembro 1935)

Outra das súas preocupacións era o exceso de velocidade dos coches que cruzaban a vila. Era chamada polos seus detractores Carolina “Guau Guau” por ir a todos lados acompañada do seu can.

Sofreu proceso de depuración, sendo suspendida de emprego e soldo o 1-9-1936 e reposta en abril de 1938. En maio de 1944 concédenselle 2.000 pesetas de haberes pasivos como mestra xubilada.

Autor: J. Migueles

BIBLIOGRAFÍA

Redondela, crónica dun tempo pasado. A Segunda República e o primeiro franquismo. Gonzalo Amoedo e Roberto Gil. Edicións do Castro 2002.

El Pueblo Gallego

 

Mercedes González Rodríguez (Chapela)

 

Mercedes González El Correo Gallego

          Sumiller natural de Chapela e afincada en Lugo. Presidenta de Gallaecia, Asociación de Sumillers de Galicia entre 2010 e 2014. Gañadora da segunda edición de Ambassadeur du Champagne de España. É a primeira formadora homologada, embaixadora do Consejo Regulador de la Denominación de Origen Jerez-Jerez-Sherry para Galicia e directora xerente de Asesoría Gastronómica Membajadora. Ten participado en numerosos certames e feiras como embaixadora do viño galego, dando a coñecer e promovendo as denominacións de orixe da nosa comunidade. Ademais é Presidenta do Club de Cata Vitislucus, expertos análisis sensorial e forma parte da Asociación Española de Periodistas y Escritores del Viño.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

Gallaecia http://www.sumilleres.com/

Cepas y vinos. https://cepasyvinos.com

Vinetur. La revista digital de vinos. https://www.vinetur.com

Galiciana- http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es =>El Correo Gallego

 

Charina Giráldez Río

 

Charina Giráldez. Facebook

        Xornalista. Primeira muller de Redondela reporteira de televisión, participando nos noticiarios da RTVG como correspondente nos anos 90.

        Licenciada en Ciencias da Información pola UCM e experta en Comunicación Financeira pola mesma universidade. Bolseira Robert Schuman do Parlamento Europeo (Luxemburgo). Redactora en Faro de Vigo, Axencia de Noticias OTR PRESS (Grupo Z) en Madrid e A Nosa Terra. Comezou a traballar na delegación de Vigo da TVG e, logo de pasar por Ourense e dirixir a delegación de Pontevedra. Na TVG foi guionista de programas como Hai debate ou co-editora do informativo Bos días. Colaboradora da sección cultural da Revista R. Premio á Muller Unión Europea, concedida pola Rede Europea de Mulleres Xornalistas. Dende o ano 2002 colabora nos obradoiros de AGAG.

Autor: Juan Migueles

 

BIBLIOGRAFÍA

Xéneros cinematográficos? Aproximacións e reflexións. Edición a cargo de Anna Amorós e Xosé Nogueira. Universidade de Santiago de Compostela.

Wikipedia

A Nosa Terra

 

Benito Gil de Avalle (Redondela, cara a 1760)

 

        Militar. Tenente Coronel. Auditor de Mariña da provincia de Pontevedra, o Rei concédelle a honra de Oidor da Audiencia de Galicia en 1798. En 1800 é citado como Ministro honorario da Audiencia de Galicia. En 1808 exerce como Auditor de Mariña do Departamento de Ferrol.

        Pai do tamén militar Jacobo Gil de Avalle Valladares. (Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2020/03/gil-de-avalle-valladares-jacobo.html )

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

Algunos hijos ilustres de Redondela. Grandes Fiestas de la Coca. Redondela 1968. Comisión de fiestas de la Coca.

Estado militar de la Real Armada. Anos 1800, 1806 e 1808.

Mercurio de España. Imprenta Real, 1798.

http://www.bibliotecavirtualdefensa.es/

Fernando González Gómez "Rey Chiquito" (Tolosa 25-3-1868 / Redondela 22-12-1947)

 

Fernando González.

A prensa en Redondela. Aproximación histórica 1883-1933. Gonzalo Amoedo e Roberto Gil. 

Naceu en Tolosa onde estaba destinado o seu pai como militar. Pasou a súa infancia en Redondela para emigrar aos trece anos a Bos Aires. Colaborou e dirixiu revistas e xornais en Río de Janeiro, Sao Paulo, Pará, Buenos Aires, Mendoza, Córdoba, Tandil, Santiago de Chile, La Habana, Mérida-Yucatán, México e outras capitais. Ademais foi vicecónsul de España no estado de Pará (Brasil).

En 1896 marchou a Oviedo para alistarse no Batallón de Asturias. Participou na guerra de Cuba coma xornalista e cabo do exército, sendo repatriado por unha ferida nun brazo.

(Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2020/12/1898-guerra-de-cuba.html )

De volta en Redondela exerceu de mestre

(Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2020/04/mestres-as-ata-mediados-do-s-xx-l.html )

e seguiu como xornalista en varios xornais locais. Director de: “La Propaganda”, “Pimienta y Mostaza” e “Ecos del Distrito”; e redactor de“El Pueblo”, ademais do “Faro de Vigo”, “El Pueblo Gallego”, “Ahora” e “Semana” estes últimos de Madrid.

(Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2020/04/xornais-de-redondela.html )

 

Nos faladoiros do Hotel España facía honor ao seu alcume, que fai referencia ás súas dotes para o debate, arremetendo contra os abstemios. No boletín das Festas da Coca de 1969 Serafín Gesteira Fernández aporta algunha das súas perlas: “Mucho me he preguntado por qué los que no beben son a veces tan dañinos. Yo desconfío siempre de las personas que no beben... Mirad: si uno que no bebe se calla y se preocupa de sus asuntos propios, aún puede tolerarse, y siendo un poco magnánimos, hasta se puede llegar a tener cierta amabilidad con él... Sin embargo, no es muy corriente esta condición en los abstemios, porque siempre acaban derramando veneno.” ”Me llegó a decir un buen amigo mío allá por tierras de Uruguay, que toda aquella persona que no le guste beber, es un enfermo, un loco o tiene algún vicio oculto peor que cualquier padecimiento físico.” ”Yo no recuerdo ningún hombre o mujer de talento que no bebiera. Dicen que no hay regla sin excepción; pero en este caso quisiera yo comprobarlo. Y os digo, a fe de buen cristiano que el alma de los abstemios no debe de ser muy aprovechable por lo arrugada y reseca.” 

1926 escola en Redondela de Fernando González . Bodas de Oro. Antonio Ocampo.

 

En 1934 era vicepresidente do Centro Republicano Radical, chegando a ser concelleiro durante a alcaldía de Buenhijo Pérez Sobrino como membro do Partido Radical. Na súa primeira actuación interesaríase pola asistencia dos nenos á escola.

(Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2020/03/partidos-politicos-de-principios-do-s-xx.html ).

Por contra o seu fillo, Amado González Cardama, militaría en Falange e sería o derradeiro alcalde da ditadura franquista.

(Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2019/02/alcaldes.html )

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

Alcuños de Redondela. Francisco X. Sobral Crespo.

Antonio Ocampo Otero. Doctor en Medicina y Cirugía. Bodas de Oro (1939-1989)

Arredor de nós. Historia da Policía Local 1863-2003. Gonzalo Amoedo López e Roberto Gil Moure. 2003.

A prensa en Redondela. Aproximación histórica 1883-1933. Gonzalo Amoedo e Roberto Gil. Ed. Concello de Redondela. 2001.

Festas da Coca de 1969. Serafín Gesteira Fernández

Festas da Coca, 1944.

La Justicia (Madrid))

El Pueblo

En Galiciana-Biblioteca Digital de Galicia. Xunta de Galicia: http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es => El Pueblo Gallego

Artesáns musicais (Luthier)

          O artesán de instrumentos musicais máis antigo do que atopo referencias sería Francisco Figueroa (1854-1930), de Vilar de Infesta, ao que xa tratamos como gaiteiro que acompañaba á danza das espadas. Era coñecido como "O Arquitecto", pola súa maña para todo tipo de manualidades, destacando entre os seus traballos a construción de gaitas

          En Chapela, Antonio Dávila "El Chaval", adicouse a reparar acordeóns ata os anos 60. Cando era mozo traballaba de mecánico torneiro e co que gañaba mercou un acordeón. Por tocalo, un día chegou tarde ao traballo e o seu pai tirou o acordeón pola xanela. Como non tiña cartos para outro, tivo que arranxalo. Foi o inicio dunha afección que mantivo toda a súa vida arranxando en Chapela acordeóns, principalmente para mariños que chegaban a Vigo.

          

Antonio Dávila "El Chaval". Foto Siorty-El Pueblo Gallego

          Actualmente son tres os artesáns do noso Concello que se adican á fabricación de instrumentos tradicionais galegos.

Oli Giráldez

Artesán de gaitas e requintas dende 1993. Ademais ten unha longa traxectoria musical como puidemos ver nos apartados correspondentes á música folk e aos gaiteiros que acompañan a danza das espadas. Como instrumentista, como xa vimos, destacar o seu paso por grupos como Chouteira ou Carapaus. Tamén ten realizado traballos de investigación da historia da gaita e os gaiteiros.

 

Foto: Facebook

Benito Queimaliños "Queima"

Creador de instrumentos de vento e percusión. Como moitos artesáns comezou tocando, cursando "CAIM Gaita" na Universidade Popular de Vigo baixo as ensinanzas do mestre Carlos Corral. 

Foto: Facebook Queima Instrumentos Tradicionais

Carlos “do Viso” (O Viso)

Mestre luthier de zanfona, vihuelas e percusión tradicional. O seu obradoiro surte de zanfonas e instrumentos de percusión tradicionais galegos aos grandes grupos do folk galego. Como vimos no apartado adicado á música folk, compaxina esta actividade coa de músico.

Foto: Twitter Carlos do Viso

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

La Voz de Galicia.

http://www.lavozdegalicia.es/hemeroteca/

En Galiciana-Biblioteca Digital de Galicia. Xunta de Galicia: http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es => El Pueblo Gallego.

Olimpio Xiraldez => http://www.olixiraldez.com/

Vídeos de Oli traballando (Torneiro) e tocando (Xuntanza de músicos) en:

http://tv.uvigo.es/gl/serial/588.html

Benito Queimaliños => http://instrumentostradicionais-queima.blogspot.com.es/

Carlos do Viso => http://instrumentosartesanales.com/es/

Gándara Sestelo, José (Manuel Marcelino) de la (Redondela, 1850/Vigo, 1933)

Foto: Cámara de Comercio de Vigo

        

         Nado en Redondela e casado con Joaquina Cividanes Rodríguez, desenrolou a súa carreira empresarial en Vigo, onde tivo gran influencia entre finais do S. XIX e principios do S. XX. Presidente do Centro de Instrucción Mercantil (hoxe Círculo Mercantil) entre 1894 a 1899. En 1886 aparece xa como secretario na primeira xunta directiva da Cámara de Comercio, da que sería presidente entre 1921 e 1924. Neste organismo o seu labor centrouse nas obras portuarias e na constitución do Depósito Franco (actual Zona Franca). Ademais ocupou o posto de presidente da Junta del Puerto y Ría de Vigo ata 1919. Na súa actividade empresarial destaca a compra dun almacén de coloniais á familia Laforet, localizado na parcela ocupada posteriormente polo cine Fraga. Tamén fundou a conserveira Gándara y Haz. Formou parte nos anos 20 do consello de administración do Banco de Vigo. Impulsou o monumento en Monteferro en memoria dos mariños falecidos durante a primeira guerra mundial. Faleceu en 1933 aos 83 anos.

          Aínda hoxe a súa propiedade, dividida en dúas, é coñecida en Cedeira como a de Gándara.

(Ver https://anecdotarioredondela.blogspot.com/2021/02/casas-destacadas-de-cedeira.html )

 

Anuncio en El Pueblo Gallego

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

Cámara de Vigo: http://www.camaravigo.es/es/jose-de-la-gandara-sestelo.html

19331117 El pueblo gallego

García Álvarez, Cesáreo (Padrenda)_ Relixioso, escritor e xornalista.

Foto: Vida Gallega

        Estudou no Seminario de Ourense. Nomeado cura de Vilavella en xuño de 1906 na que exercería ata 1909, o que non lle impediu nos anos seguintes oficiar vodas ou predicar unha misa na igrexa de Redondela na honra da Virxe, celebrada polo Colexio de María Inmaculada, dirixido daquela Eduardo Cuntín. En Redondela era o representante do Círculo Católico de Obreros. Despois de Vilavella sería cura ecónomo de Matamá, Couso e Carballeda de Avia.

       Como xornalista colaborou en La Voz Católica, El Noroeste, La Nueva Época (Ourense), El Castellano de Burgos (do que foi director, 1901) e El Diario de Navarra (1903), empregando, ás veces, o pseudónimo de Isaac Rego Arce. Tamén escribiu en El Noticiero de Vigo, onde se amosou contrario ao socialismo. Promoveu a Federación Agraria Católica. Despois dirixiría La Era (1911) e La Voz del Condado (1913), dende o que promoveu a organización social e cooperativista identificada coa Igrexa católica. Posteriormente dirixiu La Integridad (1914-1923) e foi nomeado Catedrático de Filosofía en 1915.

        En 1920 sería nomeado correspondente da Real Academia Galega. Publicou:

• La juventud y las congregaciones marianas, 1900.
• Los Juegos Florales, 1902.
• Marianismo, 1915.
• La prensa periódica, instrumento apologético, 1916.
  

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

En Galiciana-Biblioteca Digital de Galicia. Xunta de Galicia: http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es => El Progreso, La Integridad, El Correo de Galicia, El Noticiero de Vigo, El Compostelano, Vida Gallega...

Ensayo de un catálogo de periodistas españoles del siglo XIX, Vol. 1. Manuel Ossorio y Bernard.

Carolina García Tenreiro. A primeira concelleira

          Carolina García Tenreiro foi a primeira muller Concelleira de Redondela, tomando posesión o 13 de novembro de 1934. Naceu na provincia da Coruña, probablemente en Neda e chegou a Redondela polo seu traballo como mestra. Militaba no Partido Radical. A súa primeira intervención faría referencia aos excesos de velocidade dos coches ao seu paso pola vila. Noutros plenos reclamaría o abono da indemnización de casa-habitación aos mestres do partido e denunciaría o estado ruinoso dunha casa e, noutra ocasión, dunha fonte. Solicitou a excedencia no traballo para adicarse de pleno á política pero foi denegada en marzo de 1935. Ese mesmo ano, xunto ao alcalde e outros concelleiros, formou parte da comisión da festa da Coca, que non se librou da polémica. No xornal El País do 24-6-1935, denúnciase nun artigo que "incumprindo as disposicións do goberno da República sobre a laicidad, o alcalde en funcións, Juan López Sobrino, a señora concelleira, García Tenreiro; varios concelleiros; e o secretario do Concello, participaron na procesión da Festa da Coca". En decembro de 1935 presentaría a dimisión como concelleira.

           O seu periplo na educación comezara en 1907, cando foi nomeada mestra interina da escola mixta de Aranza (Soutomaior), praza á que renuncia en outubro de 1909 por problemas de saúde. En 1912 volta como sustituta a esta escola, presentando novamente renuncia en abril de 1914, pasando á de nenas de Marín. Despois seguiría como substituta en Codeseda (A Estrada) e Salceda de Caselas. A finais de 1916 foi nomeada mestra de Guláns (Ponteareas), alí púxose a mal co párroco quen a levou aos tribunais. O xornal "El Tea" conta que a sentenza non sería cumprida por presións de arriba pero o cura xunto co deputado Sr. Barrón, conseguiron que o seu nomeamento como mestra de Guláns quedara sen efecto.

           En agosto de 1918 sería nomeada mestra substituta en Vilaboa. Logo exercería en Chaín (Pontecaldelas), entre maio de 1921 e xuño de 1926, cando foi nomeada mestra de Santo Paio de Arriba (Reboreda).

           Como a moitos outros mestres, sufriu un proceso de depuración, sendo suspendida de emprego e soldo o 1-9-1936. En novembro de 1937 chega a publicarse: "La Sección interesa de doña Carolina García Tenreiro, Maestra de Sampayo de Arriba, el envío de documentos para su expediente de jubilación por imposibilidad física", apesares do cal e reposta en abril de 1938. Continuaría ensinando en Reboreda ata a súa xubilación en 1943.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

Arredor de nós. Historia da Policía Local 1863-2003. Gonzalo Amoedo López e Roberto Gil Moure. 2003.

Redondela, crónica dun tempo pasado. A Segunda República e o primeiro franquismo. Gonzalo Amoedo e Roberto Gil. Edicións do Castro 2002

Mulleres redondelás. Concellaría de Servizos Sociais e Igualdade.

En Galiciana-Biblioteca Digital de Galicia. Xunta de Galicia: http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es=> El Noticiero Gallego (Pontevedra), El Correo de Galicia (Santiago), La Correspondencia Gallega, El Diario de Pontevedra, El Tea, El Pueblo Gallego (Vigo).

No Centro Superior Bibliográfico de Galicia: http://www.csbg.net/ => El País.

Carlos Gunche. O empresario viaxeiro.

       Carlos Gunche, despois de rematar os seus estudos coma enxeñeiro e ante as poucas oportunidades na España da posguerra, decidiu probar fortuna no estranxeiro. A viaxe levouno a vivir en 51 países diferentes, creando empresas en 17 de eles. O lugar de onde garda mellores lembranzas sería Mozambique onde cuns socios creou unha empresa pesqueira que chegou a dar emprego a 1.700 persoas. Os cambios políticos levaron aos seus socios a abandonar o país, quedando el só á fronte da empresa, non podendo evitar a súa nacionalización.

      O seu carácter emprendedor víñalle de familia. O seu bisavó, Concepto López Lorenzo, vigués de nacemento fixera fortuna en América e á súa volta converteuse nun dos maiores contribuíntes para a fundación da empresa Tranvías de Vigo, sendo nomeado primeiro presidente da mesma. En Redondela mercou o Pazo de Torres Agrelo que rebautizou como La Tapera, que en algúns países de América significa casa en ruínas e abandonada, probablemente por ser o estado no que se atopaba cando o mercou. Na súa finca falecería traxicamente en 1918 polo mor do golpe dunha póla durante as tarefas de poda.

       O xenro de Concepto, Carlos E. Gunche Rodríguez, enxeñeiro de orixe arxentino, sucedería a este como presidente de Tranvías de Vigo, presentando a súa dimisión en 1923. En Redondela construíu en Punta Socorro (A Portela-Cedeira) as instalacións de Electro Metalúrgica Galega (fundada en 1920), creando despois a fundición Santa Elena na 2ª metade dos anos 30. En 1946 troca o nome polo de IME S. A., presidindo o consello de administración. Nese mesmo ano contaba cun capital de dous millóns de pesetas. Era unha fundición que producía e recuperaba chumbo, estaño... Contaba con concesións mineiras na zona de Avión e tamén mercaba mineral da zona do Barbanza, Salamanca e Murcia. A empresa tamén dispuña dun galeón para o transporte por mar dos seus produtos. Chegou a dar emprego a preto de 200 persoas. Pechou en 1951, volvendo a traballar cun só forno entre 1952 e 1957.

      O seu fillo e pai de Carlos, Raúl Carlos Arturo Gunche López xa exercía como director xerente da IME dende a súa fundación. En 1943 sería nomeado alcalde de Redondela polo Gobernador civil.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

Aportes Carlos Gunche

Galiciana- http://www.galiciana.bibliotecadegalicia.xunta.es => 19460619 La Noche

Guedella Vázquez, Jesús "Chus" (Redondela, 1973) Axudante de dirección, Extra e debuxante.

Foto: Facebook

       Actúa coma extra en películas como Los lunes al sol, Heroina, Siete mesas de billar francés ou El club de los incomprendidos. Fixo de dobre de Carmelo Gómez en La playa de los ahogados. Tamén actuou con frase na película mexicana Santiago Apóstol dios del trueno e aparece na tvmovie dirixida por Miguel Bardem, 22 angeles. Ten aparecido nas series da TVG como El final del camino e Pazo de Familia; e en Serramoura fai a personaxe de forense.

No 2017 comeza a traballar como axudante de produción para a serie Fariña (2017) á que seguirá Hierro, como axudante de dirección. Realizando estas labores tamén participa en varios cortos e na serie mexicana Enemigo Íntimo.

Outra faceta súa é a de debuxante. Sería precisamente durante a rodaxe de Fariña que comezou a debuxar retratos a bolígrafo do reparto da serie, o que o levou a presentar as súas primeiras exposicións.

Autor: Juan Migueles

BIBLIOGRAFÍA

Aportes Jesús Guedella